Zelfvertrouwen als ondernemer: 5 tips om jezelf ongegeneerd te durven verkopen

“Ik begin dat te durven, ongegeneerd mezelf verkopen. En het voelt niet eens als verkopen, maar wel als: “ik bied echt iets dat jou kan helpen. Kijk maar of je er iets mee wil.”

Dit stuurde een cliënt die volop bezig is met de uitbouw van haar zelfstandige zaak. We werken samen aan het versterken van haar zelfvertrouwen, zodat ze haar zaak kan laten groeien vanuit (zelf)liefde en diep vertrouwen, in plaats van uit saboterende patronen zoals overpresteren-ontwijken, perfectionisme, faalangst,….

En dit berichtje is duidelijk een bewijs dat we goed bezig zijn!!

Het deed me terugdenken aan mijn eigen evolutie als ondernemer op vlak van zelfvertrouwen. Het idee van mezelf te moeten verkopen, was voor mij namelijk ooit de hel. En toch koos ik voor het ondernemerschap, waardoor ik geen andere keuze had dan ermee aan de slag te gaan. Het was een pittige weg, maar wel eentje waar ik héééééél veel uit geleerd heb. En deze lessen deel ik graag met jou in de vorm van 5 tips om jezelf ongegeneerd te durven verkopen.
Zeker nuttig als je ondernemer bent (want als je niet verkoopt, dan stopt het verhaal), maar evenzeer als je dit niet bent, want het leven is op zich gewoonweg één grote onderneming 😉

Hier gaan we!

Tip 1: Word je bewust van je zelfsaboterende patronen en hoe deze zich manifesteren in je onderneming

Daar is ze weer met haar saboteurs, denk je misschien wel 😉 En ja, hier ben ik weer. Want het is gewoon een gegeven dat we door onze saboterende patronen erg vaak de poten van onder onze eigen stoel zagen. En als je dat doet, hoeft het niet te verbazen als je regelmatig eens pijnlijk op de grond terecht komt.
Hoe beter je zicht hebt op hoe je saboterende patronen in elkaar zitten, hoe ze elkaar versterken of afwisselen, wanneer ze de kop op steken, wat ze met je doen, welke impact ze hebben op je omgeving,…. hoe meer ruimte je voor jezelf creëert om bewust andere keuzes te maken.
Enkele voorbeelden van saboterende patronen die ik vaak zie terugkomen bij (startende) ondernemers:

– Overpresteren om te bewijzen dat je het kan waardoor je te grote stappen uit je comfortzone zet die je niet kan volhouden of die gedoemd zijn om te mislukken De hoge prestatiedruk leidt vaak tot ontwijken of uitstellen, met een hoop schuldgevoel als gevolg waardoor de prestatiedruk weer omhoog gaat.
– People pleasen door alles en nog meer te oden om het je klanten naar hun zin te maken en daarbij je eigen grenzen en behoeften helemaal negeren: te lage prijzen vragen, véél meer geven dan waar je voor betaald wordt, je agenda laten bepalen door je klanten,… Met uitputting en de vraag ‘is dit het allemaal waard?’ als gevolg.
– Zichzelf verliezen in perfectionisme. Alles wat je doet voor je klanten 100 keer nakijken, toch nog wat verbeteren hier en dan nog een beetje daar, weken of zelfs maandenlang twijfelen over nieuwe diensten of producten want zijn ze wel al goed genoeg of moetje niet toch eerst nog een extra opleiding volgen om zeker te zijn dat je het goed zal doen…

Zelfs als je al een goed zicht hebt op je saboteurs, is het belangrijk om deze oefening te herhalen vanuit je rol als ondernemer. Het komt namelijk vaak voor dat er nieuwe patronen de kop op steken waar je nog niet zo’n goed zicht op hebt.

Tip 2: Word je bewust van je innerlijke rechter en de negatieve overtuigingen van waaruit hij vertrekt

We hebben allemmaal een innerlijke rechter in ons die niets liever doet dan oordelen vellen. Onze rechter oordeelt over onszelf, over anderen of over de omstandigheden. De rechter vertrekt vanuit enkele diepgewortelde negatieve overtuigingen over jezelf, zoals

‘ik ben niet goed genoeg’, ‘ik ben geen liefde waard’, ‘ik ben waardeloos’,… Deze overtuigingen hebben we ons in de loop van ons leven eigen gemaakt als gevolg van de omstandigheden die we hebben meegemaakt. Hoe moeilijker die omstandigheden waren, hoe sterker deze negatieve overtuigingen (meer hierover in tip 3).

Deze overtuigingen liggen aan de basis van je saboterende patronen. Als je ergens een stem hebt in jezelf die ervan overtuigd is dat je waardeloos bent, dan ligt de weg open om via presteren, perfectionisme, people pleasen,… te proberen om toch nog iets van waarde te creëeren.

Je kan je negatieve kerngedachten pas écht aanpakken en ombuigen van zodra je er goed zicht op hebt. Dus bewustzijn op dit vlak is een absolute must om verder te kunnen gaan.

Tip 3: Ga aan de slag met de wortels van je rechter en saboteurs

Het is belangrijk om stil te staan bij de wortels van je negatieve kerngedachten. Want net zoals bij onkruid, zal je pas duurzaam resultaat behalen als je de plant met wortel en al verwijdert.
Als je voelt dat jouw negatieve kerngedachten echt een sloophamer zijn voor je zelfbeeld en je zelfliefde, dan wijst dit er vaak op dat ze het gevolg zijn van zeer moeilijke levensomstandigheden of trauma’s die je meegemaakt hebt. En misschien voelt het voor jou zo niet, maar wees je dan bewust dat dit erg vaak het gevolg is van het feit dat het voor jou normaal is omdat je niets anders gekend hebt. Zijn de omstandigheden die jij hebt meegemaakt deze die je aan (je eigen) kinderen zou toewensen? Het antwoord op deze vraag spreekt vaak boekdelen.

Ook al liggen deze ervaringen in het (verre) verleden, zolang je niet actief met verwerking hiervan aan de slag gaat zullen ze een impact blijven uitoefenen op je huidige leven, en dus ook je onderneming. Ze liggen immers aan de basis van je overlevingsmechanismen die de bron zijn van je recher en saboteurs. En verwerking betekent niet (alleen) dat je het rationeel een plaats en verklaring kan geven, échte verwerking gaat veel verder dan dat. Het gaat over er met je hele zijn, je hele lichaam rust en vrede bij voelen.

Tip 4:Ontmoet je Wijze ik

Hoe meer je aan de slag gaat met bovenstaande tips, hoe meer ruimte je maakt voor je Wijze ik. Dat deel van jezelf dat altijd vertrekt vanuit onvoorwaardelijke liefde, in de eerste plaats voor jezelf. Je Wijze ik is altijd rustig, brengt wijsheid, weet wat er écht toe doet, en kan in de grootste conflicten het evenwicht terugvinden tussen empathie voor anderen én voor jezelf. Je Wijze ik is de bron van een diep vertrouwen in jezelf en het leven.

De moeite waard dus om daar even kennis mee te maken.
En het leuke is: iedereen heeft een Wijze ik in zich! Alleen zijn we vaak zo gewend dat onze rechter en saboteurs het hele podium innemen, waardoor we het gevoel hebben onze Wijze ik kwijt te zijn.


Hoe meer ruimte je maakt voor je Wijze ik, hoe meer je onderneming zal afgestemd zijn op datgene wat jou écht voldoening brengt en tegelijkertijd het beste van jou teruggeeft aan de wereld.

Tip 5: Hou van jezelf!

En als je dit moeilijk vindt, gun jezelf dan de nodige ruimte én ondersteuning om dit te leren.

Dit kan je doen door naast wat we reeds bespraken in de vorige tips ook ankerpunten voor jezelf te creëren die een stabiele basis bieden voor een gezond zelfbeeld dat jou én je zaak dient. Ga op zoek naar jouw talenten, jouw waarden, jouw passies, jouw dromen en verlangens. Connecteer met je levensdoel en zie welke waarde jij, door gewoonweg jezelf te zijn, te bieden hebt aan onze wereld. En krijg zicht op wat jij nodig hebt om de beste versie van jezelf te zijn.
Door jezelf graag te zien, kan je liefde onvoorwaardelijk laten stromen, ook in jouw onderneming en naar jouw klanten!

Kan je ondersteuning bij 1 of meerdere tips gebruiken? Of vind je het allemaal veel makkelijker gezegd dan gedaan? Plan dan zeker een vrijblijvend take-off gesprek in, ik luister graag naar jouw verhaal en geef je mee op welke manier ik jou kan verder helpen.

Wist je trouwens dat je als ondernemer ook recht hebt op loopbaancheques? Aarzel niet om me meer te contacteren voor meer informatie!

Als je walgt als je jezelf in de spiegel ziet

𝕁𝕒𝕣𝕖𝕟𝕝𝕒𝕟𝕘 𝕧𝕠𝕟𝕕 𝕚𝕜 𝕙𝕖𝕥 𝕧𝕣𝕖𝕤𝕖𝕝𝕚𝕛𝕜 𝕠𝕞 𝕚𝕟 𝕕𝕖 𝕤𝕡𝕚𝕖𝕘𝕖𝕝 𝕥𝕖 𝕜𝕚𝕛𝕜𝕖𝕟

Echt.

VRESELIJK.

Ik werd letterlijk misselijk.

Voelde walging en afkeer.

Ik vond mezelf aartslelijk.

Een gedrocht.

Een dikke koe.

Een mismaakt monster.

Echt.

Ik overdrijf niet.

Dat was hoe ik naar mezelf keek.

Jarenlang heb ik dan ook geprobeerd vanuit die negatieve energie en zelfhaat te vermageren.

Tja. Dat lukte niet.

Jo-jo plezier: 20kg eraf, 25kg er terug bij

Sporten was de hel: afkeer en weerstand langs alle kanten, maar toch mezelf pushen tot ik het niet meer uithield om dan weer op te geven.

Dan maar me neerleggen bij het feit dat ik gewoonweg altijd een lelijk dik gedrocht zou blijven (slachtoffersaboteur!).

Mensen lief, ik heb hier ZOVEEL energie aan verloren.

Gelukkig is het verleden tijd.

En besef ik nu écht, in het diepste van mijn hart, dat ik mooi ben.

En nee, ik ben er nog niet HELEMAAL vanaf, heb nog mijn momentjes.

Maar ik maak mezelf écht niet meer met de grond gelijk,

en word niet meer misselijk van mijn spiegelbeeld.

Integendeel, daarnet heb ik 5 minuten naar mijn stevige kuiten (want sporten is nu wel plezant geworden) staan kijken in de spiegel kan je het je voorstellen?

(nee, er hier een foto van posten is precies nog een stapje te ver )

Weet je…

hoe lelijker je jezelf vindt, hoe minder mooi je wordt.

Je uiterlijk past zich aan aan je zelfbeeld.

De zogenaame “self fulfilling profecy” van onze saboteurs. Ze zorgen ervoor telkens weer voor dat net datgene waar je zo bang voor bent, realiteit wordt. Van sabotage gesproken !

Door mezelf afstotelijk te vinden, greep ik makkelijk naar eten als comfort waardoor ik snel verdikte.

Door mezelf een luie trien te vinden die toch nooit iets volhoudt, lukte het me nooit om consequent en duurzaam aan mijn conditie te werken. Waardoor ik dik bleef.

Door mezelf lelijk te vinden, nam ik niet de moeite om op zoek te gaan naar mooie kledij, waardoor ik me ook altijd slonzig of niet verzorgd voelde.

En zo kan ik nog heel wat andere voorbeelden geven.

Weet je, nu ik geleerd heb om mild te zijn, en mezelf liefde te gunnen,

nu besef ik pas echt hoe mensonterend mijn eigen gedachten waren.

Echt, waar ik vroeger kotsmisselijk werd van naar mezelf te kijken,

word ik het nu van stil te staan bij het vreselijke discours dat mijn innerlijke rechter het merendeel van mijn leven in mijn oor geschreeuwd heeft.

Moest ik iemand zo over iemand anders horen praten, zelfs al is het iemand die ik niet ken, ik zou kwaad worden en reageren. Zeggen ‘zo praat je niet over iemand, zoveel hardheid en kwetsende woorden verdiend niemand.’

En toch heb ik het meer dan 30 jaar bij mezelf gedaan.

Waarom kan je je dan afvragen?

Tja, dan moeten we weer naar het verleden gaan. Onvoorwaardelijke liefde was geen evidentie tijdens mijn kindertijd en jeugd. Waardoor ik mezelf geleerd heb om mezelf niet graag te zien, want dat was veiliger. Coping noemen ze dat. Een natuurlijke reactie van ons brein op gevaar.

Want als je als kind geconfronteerd wordt met een consequent tekort aan onvoorwaardelijke liefde, om welke reden dan ook, dan heb je 2 keuzes. Ofwel kies je ervoor dat het niet aan jou ligt, en dus aan je ouders (want zij zijn je voornaamste bron van onvoorwaardelijke liefde op dat moment).

Deze optie creëert een ongelooflijk gevoel van machteloosheid: je bent immers helemaal afhankelijk van je ouders als kind, en dit wil dus zeggen dat je nooit die onvoorwaardelijke liefde, die we allemaal zo broodnodig hebben, zal krijgen.

De 2de optie is om de oorzaak bij jezelf te leggen. Want als jij het probleem bent, dan ben je tenminste niet machteloos. Want dan kan je proberen jezelf te ‘fixen’, en dan komt het misschien toch ooit nog goed. Je kan proberen perfect te worden, je kan proberen keihard te presteren, je kan proberen extreem zorgen voor anderen en jezelf altijd opzij schuiven, je kan extreem voorzichtig worden en alle risico’s vermijden,… enz enz. Allemaal copingsstrategieën die aan de basis liggen van, jawel, jouw saboteurs die je vandaag het leven zuur maken.

Natuurlijk maken we die keuze niet bewust. Het is een automatische en natuurlijke reactie van ons brein, het gebeurt bij ons allemaal. En gelukkig maar, want op dat moment ‘redden’ die copingsstrategieën je van een extreem en pijnlijk gevoel van machteloosheid.

Maar vandaag dienen ze je niet meer. Integendeel. Ze creëeren telkens opnieuw het gevaar wat ze ooit heeft doen ontstaan.

Straf hé?

Tenminste, dat vond ik toch toen ik doorhad dat het zo werkte.

Maar het luchtte ook op. Misschien was ik dan toch niet écht lelijk, misschien was ik wél liefde waard en kon ik wel leren om mezelf graag te zien.

Ondertussen heb ik er mijn job van gemaakt.

Meer nog, ik ontdekte dat het mijn levensdoel was, helemaal in lijn met mijn zielsmissie om liefde te verspreiden.

Hoe schoon is dat denk ik dan. Want het is allemaal niet voor niets geweest. Had ik zo streng en hard niet geweest voor mezelf, ik had nooit de diepe empathie kunnen voelen die ik nu voel als ik een cliënt iets gelijkaardigs hoor vertellen. ‘I feel you’, denk ik vaak. Want ik ben er zelf geweest.

Dus: als jij hetzelfde ervaart, en bv. al heel je leven van het ene dieet naar het andere surft, of ook een abo hebt op jojoën, walg je ook als je jezelf in de spiegel ziet,

besef dan dat het begint (en eindigt ) met jezelf graag leren zien.

Want als je jezelf graag ziet,

dan wordt gezond eten, sporten,… een teken van zelfzorg en zelfliefde,

ipv een straf voor wie je bent.

En dat….is een WERELD van verschil.

Benieuwd naar hoe ik je kan helpen om met liefde in de spiegel te kijken?

Vraag dan nu jouw take-off sessie aan via deze link!

Hoe mijn levensdoel me vertrouwen bracht

Jarenlang leefde ik volgens wat ik dacht dat er verwacht werd. Ik studeerde, ging werken, kreeg kinderen, bleef voltijds werken en liep mezelf helemaal voorbij.

Elke dag weer: het gevecht om, voor dag en dauw op een uur dat helemaal niet paste bij mijn natuurlijke ritme, uit bed te geraken.

Daarna, elke dag weer, diezelfde ochtendrush. De kinderen achter de veren zitten, of vaak regelrecht opjagen ‘want anders mis ik mijn trein.’ Elke morgen weer stress en gedoe. En ik die allesbehalve de beste versie van mezelf ben voor mijn kinderen.

Dan de gebruikelijke toer om iedereen op zijn/haar bestemming te krijgen. Nee, geen quality-momentje van samen zijn (zoals dat nu wel het geval is als ik mijn dochter naar school breng), maar vaak een pijnlijk stille rit waarin we allemaal bekomen van de veel te drukke ochtend.

Eindelijk op de trein. Even een rustmoment. Soit, voor zover je een overvolle en vaak luidruchtige trein een rustige omgeving kan noemen. Maar ok, ik kon me even gewoon overgeven aan het onderweg zijn. Hoewel mijn saboteurs me vaak pushten om toch al wat mails te beantwoorden voor het werk…

Het werk, de volgende fase van mijn dag. Een hele dag vanuit saboteurmodus presteren en mezelf bewijzen. Met een veel te groot verantwoordelijkheidsgevoel, waardoor ik een magneet voor extra werk bij me droeg. Deed ik het graag? Tja, ik deed het niet echt NIET graag. Maar daar bleef het bij. Echte voldoening heb ik daar zelden ervaren.

En dan was het avond. Terug naar huis met een energiemetertje ‘way under zero’. Het was al leeg toen ik opstond en vrijwel niets doorheen de dag zorgde dat er energie bijkwam. Om dan een kopie van de ochtend te ervaren. Iedereen moe, iedereen prikkelbaar, met opnieuw een hele reeks ‘moetjes’ die stonden te wachten. Oef. Slapen. Ik mag in mijn bed (of nee, ik was al in slaap gevallen in de zetel). Eindelijk. 8 uur weg van alles. Om dan gewoon opnieuw te beginnen.

Wat een leven was dat toch. Wat deed ik mezelf aan? En waarom? Ik weet eigenlijk niet waarom. Omdat ik dacht dat het zo hoorde. Omdat iedereen het deed.

Omdat iets in mij dacht dat dit was wat je moest doen om ‘een goed mens te zijn’. Terwijl het als een slimme, niets ontziende killer al het goede in mij stilletjes vermoordde…

Ik ben zo dankbaar dat mijn lijf op een bepaald moment besliste dat het genoeg geweest was. Soit, op het moment zelf was dat niet het geval. Integendeel: toen probeerde ik er nog met man en macht tegen te vechten. Gesmeekt. Ik heb écht mijn lichaam gesmeekt om me niet in de steek te laten.

Terwijl het mij dus net aan het redden was. Want had het aan mijn hoofd gelegen, tja…dan was ik nu nog bezig op dezelfde manier. Dan was ik nu nog steeds bezig met mijn leven te vullen met ‘moetens’ afkomstig van een pad dat niet bij me paste. (Ik las hier ooit een super inspirerend boek over: ‘Als ik het leven over mocht doen’ van Bronnie Ware, waarin je te weten komt wat de 5 belangrijkste levenslessen zijn van mensen die aan het einde van hun leven gekomen zijn. In deze blog lees je er meer over!).

Dus nu ben ik dankbaar. Toen wist ik het even niet meer. Alle handvaten waar ik me al heel mijn leven aan vasthield, bleken zelfsabotage te zijn en brachten me duidelijk geen geluk. En ik had toen oprecht geen flauw idee hoe het anders kon. Even spannend, van springen in een zwart gat gesproken. Maar ik kon gewoon niets anders meer dan springen, en hoewel het razend spannend voelde, kon ik ook ergens diep vanbinnen een vertrouwen voelen dat alles goed kwam. Het was nog een fragiele verbinding met heel wat ruis, maar mijn ziel liet toen al van zich horen.

Dus sprong ik, en gaf me over aan de flow. En zoals dat altijd gaat als je helemaal in overgave gaat: je krijgt ALTIJD exact wat je nodig hebt op dat moment. Bij mij was dat mijn coachingsopleiding, die ogenschijnlijk onverwacht op mijn pad kwam. Synchroniciteit noemt dit, in deze blog lees je hier meer over.

Tijdens deze opleiding leerde ik niet alleen coachen, maar nog veel meer transformeerde ik als mens. Een echte ontdekkingsreis naar de meest pure versie van mezelf, mijn kern, mijn ziel.

Eén van de ‘life changing’ dingen die ik ontdekte op deze reis was mijn levensdoel. Mijn diepere why, datgene wat ik vanuit mijn kern te bieden heb aan onze wereld. De reden waarom ik hier ben. (Benieuwd naar wat een levensdoel precies inhoudt? Dat lees je in deze blog.)

Echt, het weekend waarop ik rond dit thema gewerkt heb, was magisch. Ook al kon ik het toen allemaal ng niet zo goed verwoorden en had ik toen nog geen flauw idee over hoe ik dit dan concreet moest vertalen in acties, de puzzel is daar op dat moment in elkaar geklikt. En ik voelde het. Ik voelde dat ik thuiskwam. Ik voelde dat het klopte. Grappig, want terwijl ik dit aan het schrijven ben, voel ik datzelfde gevoel weer. Zalig… even genieten en laten binnenkomen…

Mijn levensdoel is sindsdien verder geëvolueerd en is vooral veel helderder en concreter geworden. Maar vanaf dat weekend in Hamburg (want daar ging mijn opleiding door) heeft het me als een vuurtoren de weg gewezen. En dat doet het vandaag de dag nog steeds. Hoe hard de storm op zee ook mag zijn (en geloof me, het stormt regelmatig nog eens goed), de stralen van de vuurtoren laten me altijd weer weten wat mijn pad is, waar ik thuishoor en waar het veilig is. Ik meen dit oprecht, het ontdekken van mijn levensdoel is één van de mooiste cadeau’s die het leven me gebracht heeft. Het is mijn brug naar een onverwoestbaar en een altijd aanwezig vertrouwen.

Benieuwd naar jouw levensdoel?
Plan dan gerust een vrijblijvend take-off gesprek in waarin we samen op zoek gaan naar hoe ik jou hierbij kan ondersteunen!

Manifesteren kan je leren

Manifesteren, het is een beetje een modewoord geworden. Er wordt heel wat over geschreven, en alle succesvolle mensen lijken het moeiteloos toe te passen.

Ik kwam enkele jaren geleden met het concept in contact via ‘The Secret’, en ik was onmiddellijk gebeten door het onderwerp. Ik heb namelijk al heel mijn leven het gevoel dat er veel meer is en ook veel meer mogelijk is dan we op het eerste zicht zouden denken.

Ik ging dus verder op zoek (en liet de commerciële verpakking van The Secret snel achter me). Onder andere via de boeken en wijsheid van Deepak Chopra kwam ik meer te weten over het onderwerp en de wetenschap die erachter schuilt.

Het was het begin van een lange ontdekkingsreis waarin ik heel wat ontdekte over manifesteren. Wat het wel is, en hoe je het kan toepassen, maar ook wat het niet is en wat niet werkt. In deze blog deel ik dan ook graag mijn inzichten.

1. Manifesteren gaat over je diepste verlangens

Tijdens het manifesteren geeft het universum je antwoord op je diepste verlangens. Dat wil zeggen dat datgene wat je manifesteert, niet altijd datgene is wat je in eerste instantie in gedachten hadden.

We vertalen onze diepste verlangens namelijk in zeer concrete, tastbare zaken. Als je bv. geld wil manifesteren, is dat in vele gevallen niet je diepste verlangen. Het is vaak een concrete vertaling van een dieperliggend verlangen naar bv. zekerheid, veiligheid, zelfwaarde,…. Wil je graag een mooie reis manifesteren, dan zit er vaak een dieperliggend verlangen naar rust, verbinding met de mensen die je graag ziet, inspiratie,… achter.

Vaak zijn we ons niet of veel minder bewust van dit onderliggend verlangen. Maar het universum zal je daar een antwoord op geven. Dat wil zeggen dat wat we manifesteren niet altijd komt in de vorm die we verwachten, maar het zal altijd tegemoet komen aan je diepste verlangens.

2. Manifestaties komen soms in minder leuke vorm

Net omdat het universum altijd antwoord geeft op je diepste verlangens, zal je je manifestaties niet altijd als prettig ervaren. Ik geef een voorbeeldje dat ik zelf al meerdere malen aan den lijve mocht ondervinden. Al heel mijn leven worstel ik met een mindset die vertrekt vanuit financieel tekort. Door de omstandigheden waarin ik opgroeide, ontwikkelde ik een moeilijke relatie met geld, en leerde ik dat ik geen geld waard ben. Tekort werd dus mijn comfortzone. Toen ik me hier bewust van werd enkele jaren geleden, wou ik natuurlijk de boel omkeren. Dus probeerde ik geld te manifesteren. En wat gebeurde er: ik kreeg het tegenovergestelde: minder geld.

Eerst was ik boos en teleurgesteld, en dacht ik dat het me niet gegund was. Maar toen begon ik door te hebben wat er gebeurde: in plaats van geld, kreeg ik ongelooflijke waardevolle lessen die me hielpen om mijn geldmindset te veranderen. Mijn angst voor tekort, mijn overtuiging dat ik geen geld waard was, werd telkens weer uitgedaagd, en de omstandigheden die op mijn pad kwamen, hielpen me om stilaan mijn comfortzone van tekort los te laten, en overvloed stap voor stap te leren omarmen.

Ja, de lessen zijn vaak pijnlijk. Maar die pijn is het gevolg van het loslaten van die oude vertrouwde patronen, waarvan we onszelf zo graag wijsmaken dat ze ons veiligheid bieden terwijl ze ons net weghouden van datgene wat ons werkelijk gelukkig maakt.

Dus, heb je een verlangen uitgesproken naar het universum en wil je iets manifesteren? Kijk dan verder dan je neus lang is. Sta stil bij wat er op je pad komt, en stel jezelf de vraag hoe deze ervaring je kan helpen om dichter te komen bij iets waar je, diep van binnen, naar verlangt.

3. Manifesteren is een actief proces

Iets uitspreken, je dan in de zetel zetten en wachten tot het op je schoot valt. Nee, zo werkt het niet. Manifesteren is een actief proces: het universum geeft je wat je nodig hebt, en het is vervolgens aan jou om hiermee aan de slag te gaan.

Enkele jaren geleden reed ik met een oude kleine auto. Hoewel ik erg dankbaar was voor die auto, want het had me goed gediend, had ik er op een bepaald moment écht genoeg van. Het voelde niet meer veilig, ik had al meerdere keren autopech gehad, het was helemaal niet meer comfortabel,… Maar toch bleef ik ermee verder rijden. Want een nieuwe auto kopen, dat lukte me niet met mijn toenmalige mindset. Ik kon onmogelijk zoveel geld uitgeven aan mezelf, en vond dus altijd wel een argument om toch nog wat langer met de oude auto verder te rijden.

Maar het verlangen naar een nieuwe begon wel te groeien, en ik begon meer en meer uit te spreken dat ik graag een nieuwe auto wilde.

Niet veel later reed ik over de spoorweg en hoorde ik plots een vreselijk geluid. Er sleepte duidelijk iets over de grond, het was alsof er zo’n ketting van blikken achter mijn auto hing zoals je in de films ziet bij pasgetrouwde koppels. Ik zette me snel aan de kant, en ging kijken.

Jammer genoeg heb ik er toen geen foto van genomen, want achteraf gezien was het eigenlijk wel een hilarisch zicht. Mijn uitlaat was grotendeels losgekomen en sleepte achter de auto over de grond. Nu kan ik ermee lachen, maar toen voelde ik me net iets anders. Ik had het echt gehad! Het was echt de laatste druppel die ik nodig had (dank u universum!!!!!! Dit had ik dus gemanifesteerd) om te beseffen dat ik genoeg gesukkkeld had. Terwijl ik mijn sleutel in het sleutelgat stak om de auto af te sluiten (centrale vergrendeling had ik niet), besefte ik dat dit de laatste keer was dat ik dit deed. De beslissing was genomen: ik ging mezelf een nieuwe auto kopen. Ik ben naar huis gestapt, heb de wegenhulp verwittigd om de auto weg te laten slepen, heb mijn pc opengeklapt en ben op zoek gegaan naar een nieuwe auto. 2 dagen later ging ik naar de garage, en kocht ik een spliksplinternieuwe auto. Zonder enige twijfel.

Toen ik de financiering in orde bracht, bleek ik nog een extra cadeautje te krijgen want de rente stond zodanig laag dat ik het volledige bedrag kon lenen en er amper interest moest op betalen. Echt, een gratis lening, kan je je dat voorstellen!! Elke keer ik in mijn auto stap, geniet ik nog steeds van het feit dat ik mezelf dit gegund heb en ben ik dankbaar voor de auto en voor de manier waarop hij op mijn pad gekomen is.

Snap je wat ik bedoel? Je hebt echt een actieve rol te spelen. Het universum geeft je wat je nodig hebt om te groeien tot de beste versie van jezelf, en onderweg krijg je datgene wat jij nodig hebt om écht gelukkig te zijn. Hoe zalig is dat!

4. Je manifesteert altijd

In de info die je terugvindt over manifesteren, krijg je vaak de boodschap dat je alleen maar kan manifesteren als je helemaal positief over iets denkt en er geen enkele weerstand meer is. Maar dat klopt niet. Ik heb het lang geloofd, en heel hard geprobeerd om alle weerstand los te laten en zo à volonté te kunnen manifesteren. Maar dat is onmogelijk. Weerstand is onderdeel van onze natuur, die zal nooit helemaal verdwijnen.

Je hoeft niet eerst aan een lijst met voorwaarden te voldoen om te manifesteren. Integendeel: we manifesteren allemaal continu. Ook als je met nog heel wat weerstand zit, dan zal je datgene manifesteren wat je nodig hebt om je weerstand te verminderen (zoals ik deed met mijn verlangen naar geld in het voorbeeld bij puntje 2).

Je hoeft dus niet eerst de meest perfecte versie van jezelf worden voor je kan manifesteren. Wat kan je dan wel doen om meer of beter te leren manifesteren? Wel, er gewoonweg bewuster mee bezig zijn. Bewuster stilstaan bij wat je écht verlangt, alert zijn voor datgene wat op je pad komt, jezelf bewust afvragen hoe datgene wat je overkomt je dichter kan brengen bij je verlangens (zelfs al voelt het als een regelrechte tegenslag of misschien zelfs wel het tegenovergestelde dan wat je verlangt. Ik zou zeggen: net dan). En bewuster genieten van de cadeautjes die op je pad komen! Met het besef dat er altijd voor je gezorgd wordt.

5. De ‘floeps’-energie

Uit al mijn persoonlijke ervaringen met manifesteren, leerde ik dat ‘de floeps-energie’ dé manier is om snel en efficiënt te manifesteren.

Ik verklaar me nader 😉

Hoe meer je datgene wat je verlangt, er gewoon kan laten zijn, gewoon als een puur verlangen, als iets wat er nog niet is maar waarvan je weet dat het onderweg is, hoe meer je iets kan uitspreken en het dan ‘floeps’ kan loslaten en het universum kan insturen, hoe sneller het naar je terugkomt.

Ik deel graag nog een laatste ervaring, waarin de floeps-energie écht zijn werk heeft gedaan. Een tijdje geleden stuurde een vriendin me een foto van een hazelworm die ze op een wandeling was tegengekomen.

Zoals je kan zien, best fascinerend. Het ziet eruit als een kleine slang. Ik vind de natuur enorm fascinerend en inspirerend, dus vind zulke dingen echt geweldig. Enkele dagen later zagen we elkaar, en vertelde ze nog eens over die hazelworm. Het zijn zeer schuchtere dieren, waardoor de kans dat je ze ziet heel klein is. Ik ga heel vaak wandelen, en had nog nooit in mijn leven een hazelworm gezien. En dacht op dat moment ‘waauw, ik zou ook wel eens zo’n hazelworm willen zien.’

FLOEPS

De volgende dag ga ik, wat had je gedacht, wandelen met mijn man en hond. Plots begint mijn hond raar te doen, ze had duidelijk iets gevonden. We gaan kijken. En wat zien we…

Echt. Een hazelworm!

Ik heb, opnieuw, geen foto genomen, want onze aandacht ging vooral naar het vermijden dat Lisa (onze hond) de hazelworm een kopje kleiner zou maken 😉 En eens bevrijd aan de poten van Lisa, was de worm natuurlijk heel snel verdwenen naar een veiliger plekje.

Maar we hadden hem gezien. Met mijn man als getuige.

Dit is echt een megavoorbeeld van de floeps-energie. Er was geen greintje weerstand, ongeloof, of wat dan ook in mij toen ik dacht dat ik ook een hazelworm wilde zien. Ik liet het los, en was er helemaal niet meer mee bezig. En het kwam razendsnel naar me terug.

Ik kan wormen manifesteren, wie doet me dat na! 🙂

Ik vind het echt een zalige ervaring. En niet alleen manifesteerde ik die megaworm, echt wel indrukwekkend om te zien, maar daarnaast groeide hiermee ook mijn vertrouwen in mezelf en het universum.

En daar draait het allemaal om bij manifesteren. Een magisch samenspel tussen vertrouwen in jezelf en vertrouwen in het universum.

Wil jij ook leren manifesteren? En dus vertrouwen in jezelf én het universum?

Geef jezelf dan een take-off sessie cadeau en ontdek wat ik hierbij voor jou kan betekenen!

Emotionele verwaarlozing: als je hart als kind niet kreeg wat het nodig had

Fysieke mishandeling, emotionele mishandeling, seksueel misbruik,… Het zijn thema’s waar ik vrijwel dagelijks mee te maken krijg. Dit is vaak (niet altijd, maar jammer genoeg erg vaak) de onderliggende oorzaak van de issues rond zelfvertrouwen waar mijn cliënten vandaag tegenaan lopen. Ze hebben als kind geen of veel te weinig onvoorwaardelijke liefde ontvangen, waardoor ze geleerd hebben om zichzelf NIET graag te zien. Elk kind wordt immers met een gezonde dosis zelfliefde geboren. Als we het moeilijk vinden om onszelf graag te zien, dan is dit omdat we dit tijdens ons leven aangeleerd hebben.

Maar naast deze vreselijke vormen van kindermishandeling die niemand zou mogen meemaken, is er nog één die we echt niet mogen onderschatten: emotionele verwaarlozing.

Wat is emotionele verwaarlozing?

Emotionele verwaarlozing wil zeggen dat je als kind niet de aandacht, liefde, erkenning en waardering hebt gekregen die je nodig had om gezond te ontwikkelen en opgroeien. Als kind is de erkenning en liefde die we krijgen van onze ouders de belangrijkste voedingsbron voor de ontwikkeling van onze zelfwaarde. Als we hier niet voldoende van ontvangen, dan zal onze zelfwaarde zich niet volwaardig ontwikkelen. Net zoals onze groei negatief beïnvloed wordt als we onvoldoende eten en drinken krijgen.

Emotionele verwaarlozing is een stille moordenaar. Het gaat om de afwezigheid van iets, waardoor het veel minder duidelijk en opvallend is. Mensen die het slachtoffer zijn van emotionele verwaarlozing hebben dan ook vaak de neiging om wat hen overkomen is te minimaliseren (zeker als op materieel vlak alles beschikbaar was). ‘Het was toch niet zo erg’, ‘er zijn mensen die veel ergere dingen hebben meegemaakt’, ‘ja maar ik ben nooit geslagen of zo’ zijn uitspraken die erg vaak naar voor komen. Desalniettemin zijn de gevolgen van emotionele verwaarlozing absoluut niet te onderschatten.

Wat zijn de gevolgen van emotionele verwaarlozing?

Er zijn enkele typische ‘symptomen’ die gepaard gaan met emotionele verwaarlozing:
– Overgevoeligheid of afgesneden zijn van je emoties
– Gevoelig voor verslavingen
– Zeer streng en hard zijn voor jezelf, jezelf niet graag zien
– Saboterende patronen zoals perfectionisme, people pleasen, overpresteren, controledrang, ontwijkend of uitstelgedrag,…
– Een aanhoudende leegte binnen, (overheersende) gevoelens van eenzaamheid
– Gevoelig voor afwijzing

Ik ga hieronder graag wat dieper in op elk van deze symptomen.

Als kind gebruiken we onze ouders als spiegel om te leren omgaan met alle emoties die we ervaren. De manier waarop onze ouders met emoties (zowel die van zichzelf, als die van jou als kind) omgaan, is ons voorbeeld om om te gaan met onze eigen emotionele wereld. Als je ouders zelf, om welke reden dan ook, emotioneel niet of minder stabiel zijn, dan heeft dit dus een erg grote impact. Emotionele verwaarlozing heeft dan ook erg vaak als gevolg dat je worstelt met emoties. Dit kan zich uiten in overgevoeligheid aan de ene kant, ofwel het afgesneden zijn van je emoties langs de andere kant. Dit gaat vaak gepaard met een verhoogde gevoeligheid voor allerhande verslavingen (drank, drugs, seks, gokken, gamen, werken,…) die vaak helpen om tijdelijk de emoties af te vlakken, maar ons des te vatbaarder maakt eens de roes is uitgewerkt.

Als je emoties als kind geen ruimte kregen omdat je ouders met teveel andere dingen bezig waren (zoals werk), omdat ze worstelden met zichzelf (bv. door psychische problemen of moeilijke omstandigheden zoals een echtscheiding), omdat ze de lat zodanig hoog legden en altijd perfectie van je verwachtten,…dan heeft dit een erg grote impact op je zelfwaarde. Het gebrek aan erkenning, liefde en afstemming zorgt ervoor dat je als kind het gevoel ontwikkelt dat er iets mis is met jou. Je voelt je niet geaccepteerd in je volle zijn wat vaak resulteert in een strenge innerlijke rechter.

Je leert dus als het ware om streng en hard te zijn voor jezelf, en jezelf niet graag te zien. Saboterende patronen zoals overpresteren, perfectionisme, people pleasen, controledrang,… steken de kop op. Maar ook ontwijk- en uitstelgedrag kunnen zich hierdoor manifesteren.

Je leeft continu met de onderliggende gedachte niet goed genoeg te zijn, geen liefde waard te zijn, een last te zijn,… waardoor je leven vaak een hele struggle wordt.

Iets wat telkens terugkomt als ik werk met mensen die het slachtoffer waren van emotionele verwaarlozing (en iets wat ik ook bij mezelf herken) is het gevoel een leegte in zich te dragen die nooit gevuld lijkt te kunnen worden. Alsof er een groot zwart gat in je zit dat oneindig diep is. Je hebt zo hard geleerd om jezelf niet graag te zien, dat liefde iets gevaarlijk wordt. Het past niet in de overtuiging dat je geen liefde waard bent, dus elke vorm van liefde die toch binnenkomt, verdwijnt in het alles-opslokkende-gat. Hoe graag je het ook wil bijhouden of omarmen, het gat is onverbiddelijk. Ik denk dat dit een gevoel is dat je niet kan begrijpen als je het niet zelf ervaren hebt. Intense gevoelens van eenzaamheid (ook al zijn er voldoende mensen rond je heen) kunnen erg overheersend zijn, en vaak een hopeloos gevoel met zich meebrengen.

Een ander gevolg van emotionele verwaarlozing is dat er vaak een extreme gevoeligheid voor afwijzing ontstaat. Mensen die het slachtoffer werden van emotionele verwaarlozing gaan vaak hele sterke copingsmechanismen ontwikkelen om afwijzing te voorkomen zoals:

– Perfectionisme: als ik zorg dat ik perfect ben, zal ik wel geaccepteerd worden

– People pleasen: als ik continu zorg voor anderen, zal ik wel geaccepteerd worden

– Overpresteren: als ik continu presteer, zal ik wel geaccepteerd worden

Dit zorgt ervoor dat je continu gefocust bent op jezelf bewijzen, wat natuurlijk erg zwaar doorweegt en voor heel wat overmatige stress zorgt. Bovendien valt afwijzing natuurlijk niet helemaal te vermijden (en als het niet van buitenaf komt, dan zal je innerlijke rechter wel zorgen dat je je afgewezen voelt), wat vaak heel hard binnenkomt en het gevoel van eigenwaarde nog meer onderuit haalt. In deze blog lees je trouwens over een mijn eigen ervaring met schaamte en afwijzing.

Wat kan je doen als je emotionele verwaarlozing hebt meegemaakt?

Zoals ondertussen wel duidelijk is geworden: de impact van emotionele verwaarlozing valt absoluut niet te onderschatten. Indien je hier niet mee aan de slag gaat, heeft het vaak een zeer destructieve impact op heel wat aspecten van je leven zoals je liefdesrelaties, je relatie met je kinderen, je carrière, je vriendschappen,…

Het is echter absoluut mogelijk om die destructieve impact tegen te gaan.

Als je slachtoffer was of bent van emotionele verwaarlozing, is het cruciaal om eerst en vooral ruimte te maken voor het gemis dat je ervaren hebt. Dit begint vaak met het benoemen van de emotionele verwaarlozing as such, en het erkennen van het feit dat je een slachtoffer bent. Jarenlang heb je immers jezelf als oorzaak van alle problemen gezien, waardoor je geen ruimte hebt gelaten voor alle negatieve emoties die je ervaren hebt zoals verdriet, boosheid, woede, pijn, teleurstelling,… Dit zijn wondes die aandacht, zorg, mildheid en liefde vragen, zodat ze stap voor stap kunnen helen. En erkennen dat deze wondes er zijn, is hierbij een eerste cruciale stap.

Eén van de onderdelen van deze stap in mijn begeleidingen is contact leggen met ‘de kleine versie van jezelf’ (ook wel innerlijk kind genoemd). Die versie van jezelf, die zoveel pijn ervaren heeft, zich zo alleen gevoeld heeft, die zoveel gemist heeft, laten weten dat je zijn/haar pijn erkent. En dat hij/zij niet langer alleen is. Dit zijn zeer intense en vaak zeer mooie momenten…

Daarnaast is het erg belangrijk om te leren om emoties op een aangepaste, gezonde manier toe te laten. Je moet je systeem leren dat emoties veilig zijn en er nu wél ruimte is om deze er te laten zijn. Dit is niet zozeer een cognitief verhaal, of iets dat je moet ‘weten’, dan wel iets dat je lichaam op een meer onbewust niveau moet ondervinden. Leren emoties omarmen en toelaten als dit vroeger niet veilig was, is een hele uitdaging en doe je best met de nodige professionele begeleiding.

En last but not least: leren om jezelf graag te zien. Zoals ik al vernoemde, wordt elk kind (zonder uitzondering) geboren met een gezonde dosis zelfliefde. Het is dus iets wat je ooit kon, maar dat heel erg diep verborgen ligt onder dikke lagen negatieve overtuigingen over jezelf die je je gaandeweg eigen gemaakt hebt. Het is belangrijk om stap voor stap die lagen bloot te leggen. Zo begin je stap voor stap het onderscheid te zien tussen enerzijds je rechter en saboteurs, die zich doorheen de jaren als een harnas rond je hebben gevormd, en je kern, je ware ik, anderzijds. Ook dit is vaak een intens en langdurig proces, maar wel een proces waarbij elk stapje je iets moois brengt, je wat dichter brengt bij het (her)ontdekken van jouw innerlijk licht en het ervaren van onvoorwaardelijke liefde voor jezelf.

Helen van emotionele verwaarlozing, het is niet iets wat je doet tussen de soep en de patatten. Het is een intens en langdurig proces, waar je jezelf echt ook de nodige hulp bij mag gunnen (iets wat ik bewust benadruk, want door het gebrek aan zelfwaarde heb je vaak de neiging om hulp te vermijden). Maar het aangaan van dit proces brengt zoveel moois en zoveel diepgang in je leven dat het echt meer dan de moeite waard wordt.

Herken je jezelf in deze blog? Weet dan dat ook jij niet met deze zware last hoeft te blijven rondlopen en er ook voor jou mogelijkheden zijn om hiermee aan de slag te gaan. Plan een vrijblijvende take-off sessie in, waarin we luisteren naar jouw verhaal en samen met jou kijken wat we voor jou kunnen betekenen. Meer dan welkom!

Hoe schaamte me overspoelde…

en ik toch koos om overeind te blijven

Ik kon door de grond zakken. Of nee, ik WILDE door de grond zakken. De schaamte kwam met bakken binnengestroomd en probeerde me te overmeesteren. Had er een steen gelegen, ik was er onder gekropen, om er vervolgens liefst nooit meer vanonder te komen.

‘Stap wat rond, neem wat lucht binnen’, zei mijn coach.

Onhandig zette ik me recht en begon schoorvoetend door de ruimte te schuifelen. ‘Ik wil geen lucht, ik wil weg, IK WIL WEG!’ schreeuwde een stem in mijn hoofd. Ik ging met mijn rug naar haar staan, zodat ze tenminste mijn gezicht niet kon zien. Het gezicht van een dikke, (letterlijk) vette looser die het voor de zoveelste keer verknald had. De looser die zichzelf had wijsgemaakt dat ze goed was in iets, en nu helemaal van haar zelfgemaakte troon tuimelde. Mijn innerlijke rechter herleefde: eindelijk weer ruimte om als vanouds haar gang te gaan!

En ik, ik stond daar maar. Ik staarde naar buiten, waar de kippen rustig rondliepen in de tuin. ‘Was ik maar een kip’, dacht ik, ‘dan kon ik gewoon ganse dag kip zijn: wat in de grond pikken, af en toe een ei leggen en that’s it. Kip en Kim, het is tenslotte maar 1 letter verschil.’

Ondertussen rolden er enkele eenzame tranen over mijn wangen. Zelfs een fikse huilbui met de nodige opluchting achteraf was me niet gegund.

Ja, het was me wat. Niet echt één van mijn betere momenten om eerlijk te zijn. Wat me daar gebracht had? Wel… de confrontatie met het feit dat een oud patroon van mijn relatie met mijn moeder vandaag de dag (opnieuw, want dat is natuurlijk niet de eerste keer) voor een gigantisch energielek zorgde en ervoor zorgde dat mijn werk, waar ik ooit zoveel energie van kreeg, me nu helemaal leegzoog.

Ik. De coach, psycholoog, therapeut (kies maar wat je wil) die elke dag weer aan mensen zat uit te leggen hoe onze relatie met onze ouders vaak de basis is voor zelfsaboterende patronen die we gans ons leven meedragen. En hoe belangrijk het is om dat stuk te verwerken.

Ik. De coach, psycholoog, therapeut die elke dag weer aan mensen benadrukt hoe belangrijk het is om je mentale spieren te trainen om te zorgen dat die saboteurs niet langer aan het stuur zitten van je leven. Om dan zelf vast te stellen dat mijn eigen saboteurs zich (weer) helemaal in mijn leven genesteld hadden.

Ik. De coach, psycholoog, therapeut die elke dag weer aan mensen benadrukt hoe belangrijk het is om jezelf onvoorwaardelijk graag te leren zien. Ik was mezelf echt compleet met de grond gelijk aan het maken, en tuimelde regelrecht in de valkuil van mijn oh zo vertrouwde impostersyndroom.

Dacht ik.

Of althans, dat probeerde mijn innerlijke rechter me wijs te maken. Daar stond ik, naar de kippen te kijken, wel degelijk te overwegen welke vluchtroutes er waren en hoe ik ongezien weg zou kunnen komen (nogal moeilijk als je coach achter je naar jou zit te kijken). Wie hou je voor de gek Kim? Hiervoor ben je gekomen. Je wist dat dit je te wachten stond, als geen ander (ik zit genoeg aan de andere kant. Ben er wel nog niet uit of dit nu een voor- of een nadeel is). Beter nog, dit is waar je expliciet om gevraagd hebt. Dit is een cadeau, grijp het met beide handen!

Mijn Wijze ik kwam piepen.

Dus nam ik heel diep adem, en koos doelbewust om me om te draaien en verder te gaan met datgene waarvoor ik gekomen was. En ja, het innerlijk gevecht bleef nog even voortduren, het was niet de meest vlotte sessie doordat mijn rechter zich bleef moeien. Maar de shift was wel ingezet, en volop aan de gang. De puzzelstukjes vielen in elkaar, en ik ging naar huis met een helder zicht op wat er fout liep en wat ik eraan kon doen.

Maar ook met nog een pakketje schaamte, en het aanhoudende gevoel dat ik gefaald had. Ik had beter moet weten. Shame on me.

Opnieuw stond ik voor een keuze. Ofwel liet ik de schaamte en het zelfoordeel de bovenhand nemen, ofwel koos ik bewust voor onvoorwaardelijke liefde voor mezelf. En een veilige context waarin ik vanuit liefde stilsta bij welke lessen ik hieruit kan leren, en hoe deze ervaring me kan helpen om te groeien.

Tijdens één van mijn wandelingen in de dagen na de sessie, luisterde ik naar een podcast van Brené Brown. Brené is één van mijn grote inspiratoren. Ze deed heel wat onderzoek over schaamte, schuldgevoel en kwetsbaarheid en schreef er enkele geweldige boeken over. Als je haar nog niet kent, raad ik je echt aan om haar beroemde TED-talk ‘De kracht van kwetsbaarheid’ te bekijken. SUPER inspirerend.

En de schaamte begon als sneeuw voor de zon weg te smelten. Dit was geen falen. Dit was wat Brené ‘daring greatly’ noemt. Ik had niet gefaald, ik toonde moed:
– om MIJN weg te volgen, ook al is het niet de gemakkelijkste
– om in de spiegel te durven kijken en aan mezelf te werken
– mijn mijn dromen na te jagen, ook al betekent dat gigantisch uit mijn comfortzone komen

En terwijl de schaamte wegsmolt, rolden de inzichten 1 voor 1 binnen:
– elke coach, psycholoog of therapeut wordt met dergelijke zaken geconfronteerd. Part of the job. En het is net het vastpakken van deze dingen die je doet groeien
– perfectie bestaat niet. Ook niet in dit werk
– je eigen ervaring draagt er net toe bij dat je weet waar je cliënten doorgaan, en zorgt ervoor dat je nog meer connectie kan maken met hun proces

En alle argumenten die mijn rechter enkele dagen voordien had gebruikt om me af te maken, werden nu argumenten om mezelf te waarderen en graag te zien:

– Want net doordat ik het belang ken van verwerking van moeilijke ervaringen en trauma’s uit je kindertijd, zal ik ook die van mezelf telkens weer aanpakken
– Want net doordat ik het belang ken van mentale veerkracht en hier al zoveel in investeerde, kan ik nu bewust kiezen voor de weg die me het meeste dient, in plaats van deze van mijn rechter en saboteurs te volgen
– Want net doordat ik weet dat onvoorwaardelijke liefde voor jezelf het begin is van alles, kan ik nu ook bewust teruggrijpen naar die onvoorwaardelijke liefde voor mezelf, waardoor ik er ook weer volwaardig kan zijn voor mijn cliënten

Werken aan jezelf en investeren in je persoonlijke ontwikkeling.

Het loont écht de moeite.

Wil jij ook een stevige basis waarop je kan terugvallen als de schaamte je overspoelt en je innerlijke rechter je met de grond gelijk wil maken? Dan is onze mindset work-out misschien wel net datgene wat jij nodig hebt.

Want het leven is zoveel mooier als je leert om bewust te kiezen voor wat jou gelukkig maakt!

Ondermijn ik mijn eigen geluk?

Herken je dat gevoel?

Dat je telkens weer, vaak zonder het goed te beseffen, dingen doet waarvan je ergens weet dat ze je geen goed doen?

Dat je telkens weer op datzelfde punt uitkomt waarvan je zo goed weet dat het je niet gelukkig maakt?

Dat je precies maar rondjes zit te draaien, hoe hard je ook je best doet om uit die vicieuze cirkel te geraken?

Zou het kunnen dat we zonder het goed te beseffen ons eigen geluk ondermijnen?

Ja, absoluut wel. En dat gebeurt veel vaker dan je zou denken…

Als ongelukkig zijn je comfortzone is

Als ons levenspad niet altijd over rozen loopt, en zeker als we niet het geluk hadden in onze kindertijd te kunnen opgroeien in een warm, veilig en liefdevol nest, is de kans groot dat het ongelukkig zijn jouw comfortzone is geworden.

Je bent zo gewoon om je niet goed te voelen, zo gewoon dat het verkeerd gaat en je teleurgesteld of gekwetst wordt, dat je systeem er al op voorhand vanuit gaat dat dit de default toestand is.

Je ontwikkelt automatisch heel wat copingsmechanismen om met deze toestand om te gaan, waardoor je het gevoel krijgt dat je met deze ongelukkige toestand kan dealen. Het geeft je tenminste een gevoel dat je iets kan doen, in plaats van het gevoel machteloos te zijn (iets waar we als mens zeer moeilijk mee om kunnen).

Er zit ook een vorm van zelfbescherming in: als je er op voorhand van uitgaat dat het toch fout zal lopen en je ongelukkig zal zijn, bescherm je jezelf tegen de teleurstelling (maar tegelijkertijd ontzeg je je zo natuurlijk ook wel de kans dat het wél goed loopt).

Self-fulfilling prophecy

We zitten hier dus helemaal op het pad van wat we de ‘self fulfilling prophecy’ noemen: we creëeren ons leven zelf op basis van de overtuiging en de verwachtingen die we hebben. Als ongelukkig zijn datgene is wat we altijd gekend hebben, en daarom veilig voelt gewoonweg omdat we deze toestand het beste kennen en weten hoe we ermee om moeten gaan, dan zal er altijd een deel van jou onbewust op zoek gaan naar je ongelukkig voelen…

En dat is natuurlijk niet wat we willen!

Hoe maak ik mezelf dan wel gelukkig?

Zoals je mij wel vaker zal horen zeggen: bewustzijn is the key!

Zolang je je niet bewust bent van het feit dat en de manier waarop je je eigen geluk ondermijnt, is er ook geen ruimte voor verandering. Dus bewustzijn is altijd de eerste stap. En daar ben je al volop mee aan de slag door het lezen van deze post!

Stap 2 is het blootleggen van de saboterende patronen waarmee je je eigen geluk ondermijnt. Hoe beter jij je saboteurs kent, weet hoe ze denken en handelen, wat ze triggert, welke emoties ze met zich meebrengen,… hoe meer mogelijkheden je voor jezelf creëert om het anders aan te pakken. Lees hier meer over hoe je je saboteurs kan ontmaskeren.

De derde cruciale stap is jezelf graag leren zien. Want enkel vanuit die blik van onvoorwaardelijke liefde voor jezelf, krijg je zicht op wat jou écht gelukkig maakt. Het gaat over jezelf aanvaarden zoals je écht bent, met al je talenten, kwaliteiten, passies, waarden en dromen. Hoe meer je leert om jezelf vanuit deze bril te bekijken, hoe meer ruimte je creëert voor bewuste keuzes en acties die bijdragen aan jouw geluk. In deze blog kan je meer lezen over waarom het zo belangrijk is om jezelf graag te leren zien.

Dit is een verhaal van groeien, en dus eentje van vallen en opstaan. Mild zijn voor jezelf als het even misloopt is dus de boodschap om jezelf de nodige groeikansen te gunnen. Het hoeft niet onmiddellijk perfect te zijn. Integendeel, bezig blijven en stapjes blijven zetten geeft je garantie op een duurzaam resultaat.

Heb jij er ook genoeg van om je eigen geluk te ondermijnen en wil je graag hulp bij bovenstaande stappen? Aarzel dan niet om een take-off sessie in te plannen zodat ik je (vrijblijvend) kan informeren over wat ik voor jou kan betekenen.

Positieve intelligentie

Heb jij het gevoel dat je vaak moet vechten tegen jezelf? 

Vind je het moeilijk om positief te denken?

Ervaar je vaak negatieve emoties zoals angst, stress, frustratie, onmacht,…?

Dan kan jouw positieve intelligentie een boost gebruiken! In deze blog leer je meer over wat positieve intelligentie precies betekent en hoe jij jouw positieve intelligentie kan verhogen.

Wat is positieve intelligentie?

Jouw brein kan zowel je beste vriend als je grootste vijand zijn. Positieve intelligentie geeft de relatieve kracht van deze 2 kanten van je brein weer. Hoge positieve intelligentie betekent dat je brein meer werkt als je vriend dan als je vijand. Positieve intelligentie geeft bijgevolg ook de mate weer waarin jij controle hebt over je brein en de mate waarin het in jouw voordeel werkt.

Als je brein je bijvoorbeeld zegt dat het belangrijk is om je goed voor te bereiden op een examen, dan werkt het absoluut als je vriend. Als datzelfde brein je echter ’s nachts wakker houdt door je bang te maken dat je niet zal slagen voor het examen, dan werkt het als je vijand. Je wint immers helemaal niets door wakker te liggen en je examen zal er allesbehalve beter door worden.

Benieuwd naar jouw PQ (Positive Intelligence Quotient) score? Doe hier de test!

Het belang van positieve intelligentie

Onderzoek toont aan dat het verhogen van je positieve intelligentie impact heeft op zowel je prestaties als je algemene welzijn.
We gaan vaak uit van de veronderstelling dat we hard moeten werken om succesvol en gelukkig te zijn.
Dit klopt niet!
Het verhogen van je positieve intelligentie zorgt voor meer geluk en betere prestaties, wat op zich dan weer zorgt voor succes.

En ja, je kan inderdaad succes behalen door hard te werken. Maar dat gaat zelden gepaard met oprecht geluk.
Een hoge positieve intelligentie is de enige weg naar duurzaam geluk.

Saboteurs en Wijze ik

Shirzad Chamine, de grondlegger van het concept positieve intelligentie, deed via factoranalyse onderzoek naar de basisfactoren van positieve intelligentie. Zo kwam hij terecht bij 10 saboterende patronen die je positieve intelligentie laag houden, die hij vertaalde in 10 profielen van Saboteurs. Saboteurs pushen je vanuit negatieve emoties zoals angst, schuldgevoel, schaamte, frustratie,… Ze zijn gelinkt aan je oerbrein dat als enige doel heeft om jou te helpen overleven.

Benieuwd naar welke saboteurs bij jou actief zijn? Via deze link kan je een test invullen waarna jij jouw persoonlijke saboteurrapport ontvangt!


Tegenover je Saboteurs staat je Wijze ik. Je Wijze ik is gelinkt aan de meer ontwikkelde delen van je hersenen waar empathie, creativiteit, innovatie,… uit voortkomt. Jouw ‘gezond verstand’ dus! Je Wijze ik vind in ELKE tegenslag, zonder uitzondering, een groeikans of cadeau.


Met je Wijze ik aan het stuur denk en handel je vanuit positieve emoties zoals nieuwsgierigheid, medeleven, creativiteit, liefde voor jezelf en anderen, zelfexpressie,… Je Wijze ik creëert een innerlijke drive die energie produceert in plaats van energie vreet.
Daar zeg je geen nee tegen, toch??

Mental fitness: train je mentale spieren!

Je vraag je nu misschien wel af hoe je dat dan doet, die positieve intelligentie verhogen. Hoe zet je die saboteurs dan buiten spel en zet je je Wijze ik aan het stuur?

Mental fitness is the answer!!

Door actief en consequent je mentale spieren trainen, zal jouw PQ-score verhogen. Deze mentale spieren verdienen jouw aandacht:

  1. De ‘Saboteur-herkenningsspier’: hoe beter je je Saboterende patronen herkent, hoe beter je weet welk gedrag, welke handelingen, welke leugens jouw saboteurs gebruiken, hoe meer kans je jezelf geeft om bewust te kiezen om het anders te doen
  2. De ‘Wijze ik’spier: Je Wijze ik is degene die ELKE uitdaging aanpakt vanuit positieve emoties en kalme, doelgerichte actie. Je Wijze ik heeft hiervoor 5 superkrachten: empathie, innoveren, doelgerichte actie, navigeren en exploreren.
    Door deze 5 krachten te trainen, zal je Wijze ik-spier sterker worden en zal jij elke uitdaging, hoe moeilijk ook, vanuit een positieve invalshoek aanpakken met topprestaties als gevolg!
  3. De ‘zelfregulatie’spier: deze spier heb je nodig om volledige controle te krijgen over je brein, zodat jij op elk moment zelf kan kiezen wie aan het stuur zit: je Wijze ik en niet je saboteurs. PQ-reps (innovatieve 10-seconden durende focusoefeningen) helpen jou om op elk moment de touwtjes van jouw brein in handen te houden.

In de Mental Fitness Academy (MFA) bieden we jou een jaar lang mental work-outs om deze mentale spieren sterker te maken. Daarnaast krijg je persoonlijke begeleiding van een Mental fitness-coach én kom je in contact met een heleboel buddie-MFA’ers die aan jouw (virtuele) deur kloppen als je het even moeilijk hebt. Wil jij je mentale spieren sterker maken en lid worden van deze coole positieve bende, check dan zeker deze pagina!

Wat Mental Fitness voor mij deed

Eerlijk? Het veranderde mijn leven. Zonder overdrijven. Het heeft op héél wat aspecten van mijn leven een impact gehad.

Door dagelijks mijn positieve intelligentie te trainen:

– realiseerde ik mijn droom om een Mental Fitness op te richten
– verbeterde de relatie met mijn puberende zoon
– verbeterde de relatie met mijn tienerdochter
– verbeterde de relatie met mijn partner
– verminderde mijn angst voor spinnen (zonder dat ik hier ooit bewust aandacht aan besteed heb)
– kan ik mezelf nog liever zien en zorg ik nog beter voor mezelf
– durf ik mezelf als ondernemer nog meer zichtbaar te maken
– kan ik nog meer vertrouwen dat alles wat ik nodig heb op mijn pad komt en kan ik nog meer controle loslaten
– verbeterde mijn gezondheid en conditie doordat ik consequenter sport
– verhoogde mijn energielevel waardoor ik beter en meer kan presteren
– …

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Bovendien helpt het me elke dag om uit mijn comfortzone te komen (zonder mezelf voorbij te lopen) en mijn dromen te realiseren, vanuit een innerlijke rust die me oprecht diep gelukkig maakt.

Het verhogen van je positieve intelligentie is het grootste cadeau dat jij jezelf en jouw omgeving kan geven!

Hoe mijn innerlijke rechter mijn zelfvertrouwen vernietigde

Weet je wat mijn zelfvertrouwen heel lang ondermijnd heeft?
Toen ik startte als coach, huurde ik een praktijkruimte in een groepspraktijk. Ik vond dat dit zo hoorde om professioneel te zijn. Maar ik was er helemaal niet zo gelukkig mee. Ik laat graag wat ruimte tussen mijn verschillende afspraken, want dat geeft me de kans om mijn batterijen weer op te laden en me tijdens de volgende sessie weer helemaal te geven. Maar dat zorgde er natuurlijk voor dat ik langer in de praktijk moest blijven, waar ik dan weer niet alle mogelijkheden voor handen had om op mijn manier mijn batterijen op te laden. Het was ook telkens een hele planning om de kinderen af te halen, en ik moest dan soms voor de 2de maal terugrijden naar de praktijk, die toch wel even rijden was (ik woon in een landelijke omgeving). Een heel gedoe dus.
En ik ben ook gewoon heel graag thuis. Mijn huis is mijn veilige plekje waar ik 100% op mijn gemak ben en dus ook de beste versie ben van mezelf.


Dus op een dag bedacht ik me waarom ik eigenlijk geld betaalde voor iets waar ik helemaal niet gelukkig van werd? Terwijl ik thuis een afzonderlijke ruimte had waar ik zonder probleem mensen kon ontvangen en kon werken.
Alleen heeft deze ruimte geen afzonderlijke ingang, en moet je letterlijk het hele huis door om er te geraken.
En BAM: daar was mijn rechter, de saboteur in mijn hoofd die expert is in het vellen van oordelen. “Hoe onprofessioneel komt dat niet over. Hoe gaan mensen jou ooit geloofwaardig vinden, je bent een regelrechte amateur!”
De woorden van mijn rechter maakten me met de grond gelijk, waardoor het idee om de externe praktijkruimte los te laten, even in de schuif verdween. Maar toch bleef het wringen, en op een bepaald moment heb ik dan toch de knoop doorgehakt.

En sindsdien ontvang ik regelmatig klanten bij mij thuis, naast het online werk. De kwaliteit van mijn leven is er écht op vooruitgegaan. Ik kan werk en privé veel beter combineren, ik voel me beter in mijn thuisomgeving en het kost me nog minder ook.

Maar ook mijn rechter bleef van de partij. Ik heb er zelfs meerdere uren van wakker gelegen, van die dreunende stem in mijn hoofd. En met elk woord dat de rechter uitsprak, werd ik kleiner en kleiner.

De stem van mijn rechter was het gevolg van de negatieve overtuiging over mezelf dat ik niet goed genoeg en minderwaardig ben. Dat alle successen die ik behaal louter het gevolg zijn van toeval en dat het dus alleen maar een kwestie van tijd is tot ik door de mand zal vallen en iedereen zal zien hoe onbenullig ik ben. Het zogenaamde impostersyndroom
Mijn zelfvertrouwen smolt als sneeuw voor de zon.

Klinkt hard hé? En toch is dit effectief wat ik zo vaak hoorde in mijn eigen hoofd. Deze negatieve overtuiging is het resultaat van mijn jeugd, waarin ik door omstandigheden niet altijd kon rekenen op onvoorwaardelijke liefde van mijn directe omgeving. Ze zit heel diep ingebakken in mijn brein en is de oorzaak van al mijn saboterende patronen. De angst om zichtbaar te zijn, de neiging om te pleasen en liefde te ‘kopen’, mijn hardnekkig patroon om te presteren en mijn waarde continu te bewijzen door keihard te werken,….

Deze negatieve overtuiging, het daaruit volgende oordeel van mijn rechter en de vele saboterende patronen die daaruit voortkwamen, hebben een heel deel van mijn leven aan het stuur gezeten. Zoals bij de beslissing om thuis te werken. 


Tot ik op een dag besliste dat het genoeg was. Dat ik het KOTSBEU was om mezelf zoveel pijn en verdriet aan te doen. Dat ik eigenlijk wel al genoeg pijn had ervaren in mijn jeugd, en dat ik nu echt bewust wilde kiezen voor gelukkig zijn en mezelf graag zien. Dat ik écht zelfvertrouwen wilde om van daaruit mijn dromen te realiseren.

En nee, het ‘probleem’ was daarmee niet opgelost 🙂 Gewoontes verander je immers niet in een vingerknip. Maar sinds die dag ben ik consequent beginnen trainen. Trainen in het herkennen van mijn rechter en de andere saboteurs. Trainen in de superkrachten van mijn Wijze ik, de tegenhanger van mijn rechter. Trainen in zelfregulatie, zodat ik zelf kan beslissen welke stem spreekt.
Een proces van vallen en opstaan, van jezelf leren kennen en groeien.

Waardoor ik nu nooit meer wakker lig van mijn praktijk bij me thuis. De stem van de rechter hoor ik soms nog, maar het heeft geen impact meer omdat ik heel bewust instant kan beslissen om mijn Wijze ik de bovenhand te laten nemen. En die zegt me onmiddelijk dat deze keuze helemaal past bij wie ik ben en wil zijn voor mijn klanten. Ik laat ze letterlijk binnen in mijn veilige plek en stel mezelf daarbij kwestbaar op. En geef hen zo de veiligheid en ruimte om in functie van hun proces hetzelfde te doen.




Nood aan meer persoonlijke ondersteuning?
Dan kan je een gratis en vrijblijvend take-off gesprek inplannen. Hierin luister ik naar jouw verhaal, waar jij tegenaan loopt en waar jij van droomt, en voel ik wat ik voor jou kan betekenen.
Plan je gesprek zelf in via deze link of stuur een mailtje naar kim@livingit.be.





Als coach en psycholoog help ik zelfbewuste, intuïtieve mensen die vaak twijfelen aan zichzelf om 100% zichzelf te durven zijn en hun zelfvertrouwen te vergroten om zo hun wildste dromen te realiseren

Als onderpresteren je tweede natuur is

Onderpresteren betekent dat je (veel) minder presteert dan mogelijk op basis van je capaciteiten.
En als ik eerlijk ben met jou en mezelf, dan stel ik vast dat ik de meerderheid van mijn leven heb ondergepresteerd.

Het begon in de lagere school. Waar het op zich heel vlot ging. Ik ging graag naar school. Ik was een spons: als er iets nieuws te leren viel, stond ik te popelen van enthousiasme. Ja, I admit, ik was één van die leerlingen die ’s avonds thuis kwam met een stijve arm door constant mijn vinger in de lucht te steken. Over toetsen maakte ik me geen zorgen, het kwam er allemaal vlotjes uit, ik hoefde niet veel inspanningen te leveren.
Tot we van die hoofdrekentoetsen op tijd kregen, waarbij je zoveel mogelijk oefeningen maakt als je kan. Ik zag een blad vol oefeningen, en had dan ook onmiddellijk de verwachting van mezelf dat ik al die oefeningen gedaan zou krijgen. Ik was immers gewend dat het allemaal moeiteloos ging, ik was gewend aan 10/10 en af en toe eens een 9/10. Maar het waren echt wel veel oefeningen, ging me dat wel lukken? Mijn buurman was het wiskundige brein van de klas. Zo iemand die geboren wordt met wiskundige formules in zijn hoofd. Ik zag hoe vlot hij door de oefeningen fietste, en ik, ik had het er toch wel wat moeilijker mee. Mijn hartslag begon te stijgen, de onrust stak de kop op. Ik bleef hangen in mijn berekeningen, het antwoord leek maar niet te komen. Oei, die tijd tikte, ik was tijd aan het verliezen. Oh nee, ik ga helemaal niet klaar geraken.
Zo raasde het maar door in mijn hoofd. Ik was helemaal in paniek. Met als resultaat een minder goede toets die lang op mijn maag bleef liggen. En ervoor zorgde dat ik al vooraf schrik had voor de volgende keer dat we moesten hoofdrekenen op tijd. Waardoor ik daarna ook al een afkeer kreeg van de gewone hoofdrekenoefeningen (niet op punten). Omdat zich in mijn hoofd de overtuiging had genesteld dat ik slecht was in hoofdrekenen. Ik kon dat gewoonweg niet.

Toen wist ik niet wat er gebeurde.
Nu weet ik het wel.

Ik was letterlijk in paniek tijdens die eerste toets, en mijn brein ging in overlevingsmodus. Dit houdt in dat het ‘slimme’ deel van je brein, minder actief wordt. En laat dat nu inderdaad net het deel zijn dat je nodig hebt om te hoofdrekenen. Dus het was helemaal niet zo dat ik niet kon hoofdrekenen, ik kon het gewoonweg op dat moment niet meer omdat mijn hersenen letterlijk blokkeerden.

En het mooiste bewijs hiervoor, ligt in het feit dat ik thuis een spelletje had. Het zag eruit als een rekenmachine, maar je kreeg er hoofdrekenoefeningentjes op. En elke keer je juist antwoordde, kwam er een professor op het schermpje die je proficiat wenste. En maakte je een foutje, dan zei diezelfde professor: “Volgende keer beter!”. Uren heb ik gespeeld met die rekenmachine. Niet omdat het moest, niet om te oefenen, maar gewoonweg omdat ik het graag deed. Ik zat urenlang te rekenen, en behaalde zonder moeite het hoogste niveau.

En toch heb ik vandaag de dag nog steeds diezelfde overtuiging dat ik niet kan hoofdrekenen. Als er iets uit het hoofd gerekend moet worden, haakt mijn brein nog steeds automatisch af. Ik voel dan bijna letterlijk de poort dichtgaan. En automatisch kijk ik dan naar mijn man of zoon (mijn wandelende rekenmachines) of neem ik mijn gsm erbij.

Nu…hoofdrekenen speelt geen belangrijke rol in mijn leven. Ik heb het niet nodig en mijn levende en niet-levende rekenmachines helpen me telkens heel goed verder indien nodig.
Dus hoewel ik weet dat ik hier echt onderpresteer, kies ik er bewust voor om hier geen energie in te steken.

Maar je raadt het al, het is natuurlijk niet alleen beperkt gebleven tot hoofdrekenen.
Er zijn nog heel wat andere dingen waarover ik door dergelijke, op zich eigenlijk weinig belangrijke ervaringen, hele foute overtuigingen in mijn hoofd heb.
Zoals de overtuiging dat ik een rare ben die toch niemand begrijpt.
Of de overtuiging dat mensen me niet leuk meer gaan vinden als ik te hard schitter.
Of de overtuiging dat ik gewoonweg niet goed ben in sporten en het dus gewoon beter laat.
….

En zo kan ik nog wel even verder gaan. Allemaal negatieve gedachten over mezelf die hard geprogrammeerd zaten in mijn brein.
Verleden tijd: want hier ben ik wél mee aan de slag gegaan. Omdat ik op een dag besefte dat zij ervoor zorgden dat ik niet mijn volle potentieel benutte. Dat ik al mijn unieke talenten maar voor een klein deeltje echt liet zien.
En daardoor mezelf én de wereld echt heel veel waarde ontnam.

Klinkt mijn verhaal herkenbaar voor jou?
Ga dan eens op zoek naar welke negatieve overtuiging jij jezelf zo eigen hebt gemaakt. En sta even stil bij welke impact ze hebben op jouw leven.
(lees hierover meer in deze blogpost).
En weet dat je niet veroordeeld bent tot levenslang. Je kan zelf aan de slag om die overtuigingen om te buigen en nieuwe, positieve verbindingen te creëren in je hersenen.

Zodat jouw talenten er écht mogen zijn, zodat jouw licht volop kan stralen.
Zodat jij de wereld een betere plek kan maken, gewoon door jezelf te zijn.



Nood aan meer persoonlijke ondersteuning?
Dan kan je een gratis en vrijblijvend take-off gesprek inplannen. Hierin luister ik naar jouw verhaal, waar jij tegenaan loopt en waar jij van droomt, en voel ik wat ik voor jou kan betekenen.
Plan je gesprek zelf in via deze link of stuur een mailtje naar kim@livingit.be.




Als coach en psycholoog help ik zelfbewuste, intuïtieve mensen die vaak twijfelen aan zichzelf om 100% zichzelf te durven zijn en hun zelfvertrouwen te vergroten om zo hun wildste dromen te realiseren.