De 5 belangrijkste levenslessen

Spoel eens even héiéééééééééééél veel jaren vooruit, naar het einde van je leven.

Ik weet het, het is misschien niet het leukste onderwerp om aan te denken, maar toch raad ik het je aan er even bij stil te staan. Stel dat jij aan het einde van je leven gekomen bent (dus binnen héééééééééééééééél veel jaren), waar ga jij dan spijt van hebben? Wat zal dan voor jou datgene zijn wat echt geteld heeft in je leven?

Ik vind dit geen gemakkelijke vraag. We leven in een drukke maatschappij met veel verwachtingen waardoor we vaak op automatische piloot leven en niet zo makkelijk stilstaan bij wat nu echt van belang is…

Ik las hier onlangs een heel inspirerend boek over dat me erg geraakt heeft: ‘Als ik het leven over mocht doen’ van Bronnie Ware. Ze vertelt in het boek over haar ervaringen als palliatief verzorgende. Ze heeft mensen begeleid die aan het einde van hun leven waren gekomen en enorm veel met hen gepraat. En erg wijze lessen geleerd. Want op het moment waarop we weten dat het leven stopt, verdwijnt vaak alle ruis van verwachtingen en datgene waarvan we denken dat het moet. En komt datgene wat we echt willen, wat echt van tel is, spontaan naar boven. En soms gaat dit gepaard met spijt. ‘Had ik het maar anders gedaan.’ Het is dan ook rakend hoe de mensen die hun verhaal verteld hebben aan Bronnie, belang hechtten aan het doorgeven van deze lessen. Zij konden het niet meer anders doen, maar ze konden wel hun ervaringen delen met mensen die wél nog de kans hadden om het anders aan te pakken. Zoals jij en ik.

Als rode draad doorheen de vele verhalen van deze mensen, distilleerde Bronnie Ware 5 belangrijke levenslessen. De ‘top-5 pijnpunten van de stervenden’. Ik deel deze lessen ook graag met jou. Zodat ook jij ervan kan leren:

  1. ‘Had ik maar wat meer moed gehad om een leven te leiden waarin ik trouw was aan mezelf, in plaats van te voldoen aan de verwachtingen van anderen.’
    Een evidente, zou je kunnen zeggen. En toch trappen we bijna allemaal in de val van het leven naar de verwachtingen van anderen. Of soms zelfs naar wat wij denken dat anderen van ons verwachten. Soms gaat het om onze nabije omgeving: partner, kinderen, familie of vrienden. Soms gaat het om verwachtingen van de maatschappij: een job met aanzien, een mooie auto, een groot huis,…
    Er zijn tal van redenen die ervoor kunnen zorgen dat we een constante neiging hebben om te voldoen aan verwachtingen van anderen, maar mijn ervaring leert me dat er 1 rode draad doorheen loopt: de behoefte om graag gezien te worden.
    Iedereen heeft het nodig om graag gezien te worden. Om liefde te krijgen. Alleen lopen we onszelf vaak vast in een vicieuze cirkel, want krampachtig proberen voldoen aan (mogelijke) verwachtingen van anderen en ontrouw zijn aan onszelf, leidt alleen maar tot meer dissonantie.
    Je kan pas echt liefde ontvangen van anderen als je leert om jezelf onvoorwaardelijk graag te zien. En dat houdt per definitie in dat je trouw bent aan jezelf.
  2. ‘Had ik maar wat minder hard gewerkt.’
    Tja…als ex-workaholic kan ik alleen maar zeggen dat ik nu al weet dat dit helemaal klopt. Ik ben bewust minder hard gaan werken en hier ben ik echt elke dag dankbaar voor (en elke dag denk ik ook nog wel eens waar ben ik toch al die jaren mee bezig geweest).
    ‘Ja maar ik moet toch geld verdienen om te kunnen leven.’ Ja, absoluut. En toch blijf ik ervan overtuigd dat het veel met perspectief te maken heeft. Ik was ambtenaar en ben nu voltijds zelfstandige. En mijn deel van het inkomen is effectief nodig. En toch slaag ik erin om minder tijd te besteden aan werk en meer tijd aan de domeinen in mijn leven die ik belangrijk vind (gezin, vrienden, ontspanning,…). We maken onszelf heel vaak wijs dat datgene wat we zo gewend zijn om te doen ook echt nodig is, terwijl er vaak nog heel wat andere mogelijkheden zijn. Maar buiten ons comfortzone, dus het vraagt dan wel moed om die stappen te zetten. En het is makkelijker om verder te doen zoals we gewend zijn, zelfs al weten we dat we er niet helemaal gelukkig door worden.
    Gisteren nog vertelde iemand die aan het einde van haar carrière staat me hetzelfde, met tranen in de ogen. ‘We hebben gans ons leven ons werk op de eerste plaats gezet. Dat ging voor alles. En nu zie ik dat we onszelf gewoon vergeten zijn.’
    Het is NOOIT te laat om minder te werken of op een andere manier te werken. Leven is meer dan werken. Echt.
  3. ‘Had ik maar de moed gehad om mijn gevoelens te uiten.’
    Nog zo’n mooie. Gevoelens, hoewel er wel al wat tegengewicht is, blijft de teneur nog steeds dat gevoelens tonen een teken van zwakte is. Ze zijn vaak ook nogal overweldigend, zeker als je een sensitief persoon bent, waardoor we soms de neiging hebben om ze weg te duwen omdat we niet goed weten hoe we ermee om moeten gaan.
    Hoe vaak toon jij wat je echt voelt, of het nu positief of negatief is? Hoe vaak laat je zien dat je iemand graag ziet, of dat iemand je geraakt heeft? Dat je het moeilijk hebt, of dat je net euforisch bent? Hoe snel ben jij geneigd om te denken ‘oei, ik zal me maar inhouden’.
    Gevoelens maken het leven rijk. Gevoelens maken onze relaties rijk. Wacht niet tot het einde van je leven om deze rijkdom toe te laten. Zeker als je sensitief bent. Je kan leren om met gevoelens om te gaan, ook als ze erg overweldigend zijn.
  4. ‘Was ik mijn vrienden maar niet uit het oog verloren.’
    Een 4de belangrijke levensles. Ook dit herken ik zelf. Je wordt opnieuw opgeslokt door de dagelijkse routine van het leven en voor je het weet is het maanden geleden dat je je vrienden gesproken of gezien hebt. En hoewel Facebook en anderen social media ons helpen om op de hoogte te blijven van het reilen en zeilen van elkaars leven, het kan niet op tegen een echte babbel en echt tijd doorbrengen met elkaar. Ik weet niet hoe het voor jou is, maar bij mij zijn er zeker al waardevolle vriendschappen op die manier verwaterd…
  5. ‘Had ik mezelf maar wat meer geluk gegund.’
    Deze spreekt voor zich. Jezelf geluk gunnen. Jezelf graag zien. Niet doen wat moet, maar wat je wil. Niet altijd anderen op de 1ste plaats zetten, maar in de eerste plaats zorgen voor jezelf. Zodat je gezond en gelukkig bent en vol energie kan geven aan anderen.
    Jezelf geluk gunnen betekent geluk gunnen aan de mensen die je graag ziet én geluk gunnen aan de wereld. Want gelukkige mensen, vormen gelukkige gezinnen. Gelukkige gezinnen vormen een gelukkige maatschappij.
    Jezelf geluk gunnen staat haaks op egoïsme, integendeel, het is het toppunt van altruïsme.

Dit boek is een echte aanrader. Het doet je echt stilstaan bij wat voor jou van belang is in het leven. En bovendien krijg je ook nog een inspirerend verhaal over het leven van de schrijfster Bronnie Ware zelf, want ook zij heeft afgerekend met oude demonen en is er volop voor gegaan om haar dromen te realiseren.

Heb je naar aanleiding van deze levenslessen vastgesteld dat jij je leven ook anders wil gaan aanpakken? Stel het dan niet uit. Want voor je het weet, verdwijnen je inzichten naar de achtergrond en zit je weer in je vertrouwde patroon, ook al weet je ergens dat dit niet is wat jou echt gelukkig maakt.

Weet je niet hoe je dit dan moet aanpakken? Daar help ik je graag mee!
Plan jouw gratis en vrijblijvend take-off gesprek in via deze link en ik ga met jou op zoek naar wat jou verder kan helpen!
https://calendly.com/livingit

Of stuur me een mailtje met jouw verhaal op kim@livingit.be!

Een pilletje en we zwijgen erover

Psychofarmaca, ofwel medicijnen die je inneemt om je psychische welzijn te verbeteren. 
Ze zijn vaak een thema voor discussie. Je hebt hevige voorstanders én hevige tegenstanders. Ik hoor zowel mensen zeggen ‘nooit zal ik zo’n pillen nemen’, als ‘ik weet niet wat ik zonder mijn pillen zou doen.’

Uiteraard heb ik hierover ook mijn persoonlijke mening, zoals over ongeveer alles in het leven ;-), maar daar vertel ik je straks meer over.

Want eerst wil ik je even laten zien waarom het belangrijk is dat we hier wel degelijk aandacht aan besteden.
Uit onderzoek blijkt namelijk dat in België 19,1% van de bevolking psychofarmaca gebruikt. Er is daarbij op vlak van kalmerings- en slaapmiddelen duidelijk sprake van overconsumptie. We scoren hiermee opvallend hoog ten opzichte van andere landen.
Maar ook in Nederland gebruikt men vaak psychofarmaca. Zo toont onderzoek aan dat in 2012 1.464.720 mensen dergelijke medicijnen gebruikt hebben.

Het is dus duidelijk een relevant thema.
En het is ook duidelijk dat de medicijnen niet zonder reden voorgeschreven worden.
In België kampt gemiddeld één derde van de inwoners op een bepaald moment in zijn leven met een psychische stoornis, en ondanks deze hoge cijfers bevinden we ons hiermee in de internationale middenmoot. Ongeveer 26% van de Belgen blijkt zich bovendien niet goed in zijn/haar vel te voelen.
In Nederland werd in 2010 per 1000 volwassenen 120,7 keer een psychische diagnose gesteld. Bij 66% van de volwassenen die dergelijke diagnose kregen, werd psychofarmaca voorgeschreven. 8% werd doorverwezen naar een eerstelijnspsycholoog en ongeveer 6% naar geestelijke gezondheidszorg op de 2delijn (zoals psychiatrie). 
Een aanzienlijk deel van de mensen met een psychische aandoening werd dus enkel met psychofarmaca geholpen.
In België ziet 46% van de mensen met een ernstige psychische aandoening een arts, krijgt 25% enkel medicatie en 3,8% enkel therapie.
Psychofarmaca worden dus duidelijk verkozen boven andere vormen van geestelijke gezondheidszorg.

Is dit nu goed of slecht?
Wel, als je mij vraagt of ik voor of tegen psychofarmaca ben, dan antwoord ik: neutraal. Of nog beter: allebei.

Ik ben namelijk 100% vóór psychofarmaca. Want soms is de werking van onze hersenen zodanig verstoord dat het gewoon echt nodig is om de symptomen die hiervan het gevolg zijn door middel van medicatie te onderdrukken. Want als de symptomen te overheersend zijn, dan kan je erg moeilijk aan de onderliggende oorzaak werken.

En tegelijk ben ik 100% tegen psychofarmaca, als het als enige ondersteuning gebruikt wordt. Want met medicatie bestrijd je de symptomen, maar verander je niks aan de onderliggende oorzaken ervan. En los je dus ook het werkelijke probleem niet op. Dit kan bv. een onverwerkt trauma zijn, een psychische stoornis of saboterende overtuigingen die angst, twijfel, stress, paniek,…veroorzaken. 
Dus ik ben echt helemaal tegen medicatie zonder verdere ondersteuning. Het is trouwens ook al bewezen dat de combinatie van medicatie en een vorm van therapie het meeste kans op herstel geeft.

En toch wordt er nog erg vaak enkel medicatie voorgeschreven. Ik stel het zelf vast. En de cijfers bevestigen het.
‘Een pilletje en we zwijgen erover’.

En dat is net wat we niet mogen doen, erover zwijgen. En toch is het vaak onze eerste neiging om erover te zwijgen. Getuige ook de vele mensen die zich helemaal niet goed in hun vel voelen maar zelfs die eerste stap naar hulp van bv. de huisarts niet zetten.

Er heerst nog steeds een aanzienlijk taboe op mentale hulpverlening en psychische problemen. We vinden het de normaalste zaak van de wereld om bij de dokter te gaan als we een lichamelijke klacht hebben, maar ervaren een drempel bij mentale problemen.
Schuldgevoel, schaamte, de angst om gek verklaard te worden, de overtuiging dat we zwak zijn als we onze eigen problemen niet kunnen oplossen,…

Terwijl je hersenen evenzeer een onderdeel zijn van je lichaam met hun eigen, minutieuze werking die, net als alle andere organen in je lichaam, door verschillende oorzaken verstoord kan worden. En zorg nodig hebben.

Leren praten over hoe we ons voelen, over wat er goed en minder goed gaat.

Leren zorg dragen voor onszelf en onszelf graag leren zien.

Leren op jezelf vertrouwen zodat je weet dat het feit dat je soms kwetsbaar bent (of raakbaar zoals mijn coach dat zo mooi zegt) niet betekent dat je zwak bent.

Leren werken aan onze mentale conditie. Net zoals we zorg dragen voor onze fysieke conditie.

Dat is wat we nodig hebben, als je het mij vraagt. 
Het zou een vast onderdeel moeten zijn van wat we onze kinderen leren. Net zoals de turnles een vast onderdeel is van de schoolweek, zou ook mentale conditie dit moeten zijn.
Zodat we psychofarmaca gebruiken als het nodig is, in combinatie met therapie of coaching om te zorgen dat we er helemaal bovenop geraken en ons eigen geluk kunnen bepalen.

Een pilletje als het nodig is EN we praten erover.

Samen met toegankelijke geestelijke gezondheidszorg. Zowel coaching, psychologische hulpverlening als therapie.

Om het goede voorbeeld te geven, zet ik alvast mijn deuren open.
Wil jij ook praten? Wil je onderzoeken welke ondersteuning jij nodig hebt om je eigen geluk te bepalen?
Contacteer me dan voor een gratis en vrijblijvend gesprek en ik ga met plezier samen met jou op zoek naar wat jou verder kan helpen. Kim@livingit.be!

Bronnen:
geestelijke gezondheid Vlaanderen
Trimbos Instituut


Heb jij de ‘after-vacation-blues’?

De ‘after-vacation-blues’, of de weemoed die je overvalt na een deugddoende vakantie als je terug aan het werk moet. De weerstand om opnieuw in de dagelijkse stress of sleur (of een combinatie van beiden) terecht te komen. Het gevoel terug over te schakelen naar ‘dat wat moet’ tegenover dat wat je wil.

Ik ken het maar al te goed want ik heb jaren last gehad van de ‘after-vacation-blues’. Ik begon maanden op voorhand af te tellen naar mijn vakantie, het leken de enige weken in het jaar waarin ik de stress echt kon loslaten en voor mezelf kon kiezen. En als het einde van de vakantie naderde, begon de weerzin om terug te gaan werken steevast de kop op te steken. Mijn eerste werkdag vertrok ik dan ook meestal met lood in mijn schoenen, en ’s avonds kwam ik steevast thuis met een stevige portie hoofdpijn.

Was mijn job dan zo verschrikkelijk? Nee, helemaal niet. Maar het was niet mijn levensdoel of mijn passie. En bovendien botste mijn job op sommige vlakken erg met waarden die voor mij uitermate belangrijk waren, en hoe hard ik dat ook probeerde negeren, het wrong.
Daarnaast was er ook een probleem met de manier waarop ik mijn job uitvoerde. Ik maakte mezelf namelijk graag wijs dat ik voor alles en iedereen verantwoordelijk was en nam daardoor veel te veel hooi op mijn vork. Dat in combinatie met erg hoge verwachtingen ten opzichte van mezelf (fouten maken dat hoorde er niet bij) zorgde natuurlijk voor een ongezonde dosis stress.

En al deze ingrediënten samen veroorzaakten mijn ‘after-vacation-blues’.

Tot ik mezelf de vraag begon te stellen of dit nu echt het leven was. 3 weken per jaar waarin je echt jezelf kan zijn en doen wat je echt wilt, en 49 weken waarin je doet wat je denkt dat moet en krabbelt om overeind te blijven. Ik werd er alleszins niet bepaald gelukkig door.

Ik werd zelfs zo ongelukkig dat ik besloot om het roer om te gooien en mijn geluk in eigen handen te nemen. Door niet meer te doen wat ik dacht dat moest en te kiezen voor mezelf en wat ik wilde.
Ik zei mijn job (en gouden kooi) vaarwel en startte als coach en psycholoog, één van mijn dromen die stof lag te vergaren.

En sindsdien heb ik ook afscheid genomen van de ‘after-vacation-blues’. 

Kijk ik nog uit naar mijn vakantie? Ja, natuurlijk. En ik kan er nu NOG meer van genieten, omdat ik me veel beter in mijn vel voel en minder stress ervaar. En als het einde van de vakantie in zicht komt, dan begint mijn enthousiasme om terug aan de slag te gaan opnieuw te borrelen. Want tijdens mijn vakantie krijg ik altijd nieuwe ideeën, inzichten en inspiratie waarmee ik met plezier aan de slag ga.

Weet je, …., dit is het leven volgens mij. Doen wat jij wil, wat je graag doet, wat je goed kan, waar je passie en je levensdoel ligt. Doen waarvoor jij gemaakt bent. En niet gaan werken omdat het moet.

Wil jij ook een andere weg inslaan? Wil je écht leven?
Contacteer me dan op kim@livingit.be voor een gratis en vrijblijvend take-off gesprek waarin ik samen met jou onderzoek wat jij nodig hebt en wat ik voor je kan betekenen!

Waarom jezelf graag zien hét middel is om je dromen te realiseren!

Ik help mensen om hun dromen te realiseren.
Pardon, om hun WILDSTE dromen te realiseren.
Ja, die dromen waarvan je nooit gedacht had dat ze realiteit zouden kunnen worden.

Hoe ik dat doe?

Door mensen te helpen om écht zelfvertrouwen te ontwikkelen.
En door mensen te ondersteunen om uit hun comfortzone te komen en datgene te doen waarvan je wéét dat het je zal helpen om je droom te realiseren.

Betekent dit dan dat ik ervoor zorg dat je nooit meer twijfelt over jezelf?

Nee, daar ben ik heel eerlijk in, de kans is klein dat dit zal gebeuren.
Maar dat hoeft ook helemaal niet.
Want wat ik je wél leer, is om niet langer naar de twijfel, of wat ik je saboteurs noem, te luisteren. 
Je hoort je saboteurs nog, maar je laat ze niet langer beslissen wat je doet.
Je blijft met andere woorden zelf het stuur in eigen handen houden, in plaats van het over te dragen aan de twijfelstemmetjes in je hoofd.

Maar hoe doe je dat dan, je saboteurs wel horen maar er niet naar luisteren en toch actie ondernemen?
Wel, dat doe je door jezelf graag te zien.Want de saboterende stemmetjes in je hoofd, die willen je beschermen.
Ze zijn er gekomen door één of meerdere ervaringen waarin jij je onveilig hebt gevoeld. En ze willen kost wat kost vermijden dat dit opnieuw gebeurt.

Eigenlijk vragen je saboteurs naar mildheid, en liefde.

Je kan het eigenlijk vergelijken met een kind dat aandacht en liefde zoekt door stoute dingen te doen. Zoals we allemaal wel al hebben ervaren, helpt het zelden om kwaad te worden op dat moment. Het zal waarschijnlijk alleen maar meer van hetzelfde gedrag uitlokken.
Wat wel helpt, is om je even naast het kind te zetten en te tonen dat je van hem/haar houdt. En tegelijkertijd duidelijk te zeggen dat dergelijk gedrag niet ok is omdat het niemand vooruit helpt.

Eigenlijk moet je net hetzelfde bij jezelf doen als je saboteurs en twijfels de bovenhand nemen.

Jezelf overstelpen met mildheid en liefde.
Zeggen dat je jezelf gehoord hebt, en dat je begrijpt vanwaar de angst komt.
Maar tegelijkertijd kordaat blijven en aangeven dat dit niet de juiste weg is, en dat je dus toch doet wat jij voelt dat je wil doen.
Jezelf onvoorwaardelijk graag zien is echt een superkracht die jou helpt om al het zelfvertrouwen te ontwikkelen dat jij nodig hebt om je wildste dromen te realiseren.

Wil jij ook leren om jezelf graag te zien? Dan nodig ik je met open armen uit om deel te nemen aan de gratis Hou van jezelf-challenge! 7 dagen lang krijg jij mailtjes met inspiratie, prikkelende vragen om stil te staan bij jezelf en uitdagingen om je te helpen om je comfortzone te vergroten.

En ja, helemaal gratis, omdat ik het ZO belangrijk vind dat mensen leren om zichzelf onvoorwaardelijk graag te zien. Want ik ben er echt van overtuigd dat we hierdoor samen aan een mooiere wereld bouwen.

(Nam je al deel aan de Hou van jezelf-challenge of las je het e-book? Twijfel dan zeker niet om je toch nog in te schrijven want deze challenge is helemaal vernieuwd!)

Inschrijven doe je via deze link:
https://livingit.be/gratis/hou-van-jezelf-challenge.html

3 stappen om te leven zonder schuldgevoel

Schuldgevoel, het is een thema waar ik vaak rond werk. En zelf ook vaak mee geconfronteerd word.

Ik sta er telkens weer van versteld hoe veel mensen een groot deel van hun leven leiden vanuit schuldgevoel (en ja, ik heb zelf ook in dat schuitje gezeten). En om eerlijk te zijn, ik heb er nog nooit iemand gelukkig door zien worden.
Ik blijf dan ook bij mijn gedurfde uitspraak:

SCHULDGEVOEL LEVERT JE NOOIT IETS OP

En dat is direct stap 1 om te leven zonder schuldgevoel: beseffen dat het noch jou, noch de mensen rondom jou iets oplevert. Het enige wat schuldgevoel doet is je energie opvreten als een hongerige hond die dagenlang geen eten gekregen heeft. Onverbiddelijk.

“Ja maar, als ik me nooit meer schuldig mag voelen, dan word ik toch een egoïst die geen rekening meer houdt met anderen?”
Niets is minder waar. Want er is écht een gigantisch verschil tussen je schuldig voelen enerzijds, en verantwoordelijkheid nemen voor je gedrag en de impact hiervan op anderen anderzijds. En het laatste is natuurlijk wel belangrijk. Maar dat kan gerust zonder je schuldig te voelen. Zelfs beter, want als je het schuldgevoel achterwege laat, hou je veel meer energie over om positieve acties te ondernemen.

Een tweede stap is op zoek gaan naar de voedingsbron van je schuldgevoel. Want bijna altijd is schuldgevoel het gevolg van een oude pijn, iets waar jij vroeger mee geconfronteerd bent en dat je nog niet helemaal verwerkt hebt. Je reageert dus eigenlijk op iets uit je verleden dat getriggerd wordt door de situatie waarin je je op dat moment bevindt. En dan kan je je natuurlijk de vraag stellen of jij je leven en je toekomst wil laten bepalen door je verleden…
Ik ben wel eerlijk met je, het is niet zo gemakkelijk om dit zomaar los te koppelen. Deze reacties zitten echt diep verankerd in je hersens, het zijn echte geautomatiseerde gewoontes geworden die je niet zomaar kwijt raakt. Maar het is wel mogelijk, met de nodige dosis doorzetting en de juiste ondersteuning. Een coach kan je helpen om deze patronen bloot te leggen en te vervangen door nieuwe patronen. Als je echte trauma’s hebt uit je verleden waardoor je echt geblokkeerd geraakt, kan een therapeut of psycholoog je helpen om de trauma’s te verwerken. En het is zeker en vast de moeite waard, want ook al is het niet altijd gemakkelijk, het geeft vaak een enorm gevoel van bevrijding als je op deze manier aan jezelf werkt!

Stap 3 is misschien wel de allerbelangrijkste stap van allemaal: wees mild voor jezelf. Ik merk dat dit vaak de moeilijkste stap is van allemaal. Want het is gek hoe gewoon we het met z’n allen zijn om hard en te streng te zijn voor onszelf. Hoe snel we onszelf veroordelen als we een fout maken, zelfs al was onze intentie goed. Of soms veroordelen we onszelf zelfs zonder dat we iets fout deden. Gewoon omdat we het zo gewoon zijn.
En ook hier hebben we vaak weer een stemmetje in ons hoofd dat zegt dat als we te mild zijn voor onszelf, we laks zullen worden, of egoïstisch, of lui, of….

Maar zeg nu zelf, functioneer jij beter in een omgeving die mild, veilig en zacht is of in een omgeving waarin de druk om goed te doen of te presteren torenhoog is? Ik weet alvast met zekerheid dat ik de beste versie van mezelf ben in zo’n milde en veilige omgeving.
En dat kunnen we dus voor onszelf creëren als we echt willen.

Deze 3 stappen zijn volgens mij cruciaal om schuldgevoel uit je leven te bannen. En nogmaals, ik wil echt eerlijk met je zijn, dit is niet iets wat je zomaar even tussendoor aanpakt. Het vergt echt wel inspanning en engagement om hiermee aan de slag te gaan. Maar het loont dus echt de moeite. En je gunt jezelf hiermee niet enkel meer geluk, maar je gunt ook de mensen rondom jou én de hele wereld een mooiere versie van jezelf!

Heb jij het gevoel dat je je leven teveel leidt vanuit schuldgevoel en wil je hier iets aan veranderen?  Dan kan ik je hierbij helpen. Contacteer me gerust voor een gratis en vrijblijvend take-off gesprek waarin ik met jou onderzoek wat je precies nodig hebt en hoe ik jou kan helpen om te leven zonder schuldgevoel!

Omring jij je met A-spelers?

Dit is een vraag die ik vrijwel aan al mijn klanten stel: ‘Omring jij je met A-spelers?’


In eerste instantie krijg ik dan een verbaasde blik: wat zijn A-spelers?

A-spelers zijn mensen in je leven waarvan je evenveel krijgt als je zelf geeft. Mensen die jou tot een hoger niveau tillen en die jij zelf ook naar een hoger niveau brengt. Die mensen waar je batterij van oplaadt, waar je blij van wordt. De mensen die écht een meerwaarde zijn in je leven, en waar jij ook zelf een absolute meerwaarde voor bent.

Naast A-spelers heb je ook B-spelers. B-spelers zijn mensen waar jij zelf veel in investeert, maar waar je soms ook iets van terugkrijgt, en soms niet. Dit wil zeggen dat het afhangt van de situatie of ze een meerwaarde zijn voor jou en je batterij helpen opladen.
Familie valt vaak in de categorie van B-spelers. Ze betekenen zeker en vast wel een meerwaarde voor je, en je wil ze ook niet uit je leven, maar ze vragen soms meer energie van je dan je terugkrijgt.

En uiteraard is er dan ook nog een categorie C-spelers. C-spelers zijn mensen waar jij enkel aan geeft, maar waar je zelden of nooit van terugkrijgt. Het zijn de mensen die je leegzuigen en uitputten en waarvan je als je er even over nadenkt geen meerwaarde vindt om ze in je leven te hebben.

Het is een leuke oefening om de mensen waarmee jij je in je leven omringt, op te delen in deze categorieën. En dit leidt soms wel tot confronterende resultaten. Zeker als je de neiging hebt om te people pleasen en het moeilijk vindt om nee te zeggen tegen anderen.

Als ik deze oefening meegeef aan mijn klanten, komen ze erg vaak tot volgende inzichten:

  • het merendeel van hun tijd gaat naar B- en C-spelers
  • ze schrikken van het aantal C-spelers in hun leven en het besef dat ze weinig tot geen meerwaarde vinden om deze mensen in hun leven te hebben
  • ze hebben wel enkele A-spelers in hun leven, maar besteden er weinig tijd aan omdat ze teveel tijd investeren in B- en C-spelers. Dat ligt natuurlijk aan het feit dat A-spelers het veel makkelijker begrijpen en aanvaarden als je nee zegt dan B- en C-spelers. 

Het is dan ook voor veel van mijn klanten een aha-moment: natuurlijk heb ik weinig energie over, ik krijg er veel minder terug dan ik geef én die mensen waarvan ik terug kan krijgen, zijn vaak de eerste die van tafel vallen.

Bewustzijn is altijd het begin van transformatie, dus vanuit deze inzichten kan je stappen ondernemen om bewustere keuzes te maken over met wie jij je wil omringen in je leven.

Wil dat zeggen dat je onmiddellijk alle C-spelers en B-spelers uit je leven moet bannen? Nee, helemaal niet. Tenzij dat is wat je echt wil.

Het gaat vooral om bewustere keuzes maken over tegen wie jij ja zegt. Het gaat over mild zijn voor jezelf, jezelf onvoorwaardelijk graag zien en jezelf gunnen wat jij nodig hebt.

Vind je dat moeilijk? Dan ben je alvast niet alleen. Ik vind het zelf ook nog steeds een uitdaging en ik ken héél veel mensen die hetzelfde ervaren.

Maar ik weet wel dat je het kan leren om jezelf onvoorwaardelijk graag te zien! En dat eens je dit onder de knie hebt, je leven er helemaal anders uitziet.

Wil jij dit ook leren? Dan nodig ik je met open armen uit om deel te nemen aan de gratis Hou van jezelf-challenge! 7 dagen lang krijg jij mailtjes met inspiratie, prikkelende vragen om stil te staan bij jezelf en uitdagingen om je te helpen om je comfortzone te vergroten.


En ja, helemaal gratis, omdat ik het ZO belangrijk vind dat mensen leren om zichzelf onvoorwaardelijk graag te zien. Want ik ben er echt van overtuigd dat we hierdoor samen aan een mooiere wereld bouwen.

(Nam je al deel aan de Hou van jezelf-challenge of las je het e-book? Twijfel dan zeker niet om je toch nog in te schrijven want deze challenge is helemaal vernieuwd!)

Inschrijven doe je via deze link:
https://livingit.be/gratis/hou-van-jezelf-challenge.html

Voel jij je anders?

Je anders voelen.

Het is iets wat ik ERG goed ken.

Want ik voel me al heel mijn leven anders.

Jarenlang heb ik me raar gevoeld.

Een alien.

Ik dacht anders dan de meeste mensen rondom mij.

Ik zag andere dingen.

Ik voelde andere dingen.

Ik had andere interesses….

Hier klopt iets niet, dacht ik.

Ik ben fout. 

Ik hoor er niet bij.

Dus deed ik er alles aan om mezelf aan te passen.
Om wél hetzelfde te denken als anderen. Of minstens mijn mening in te slikken.
Om wél hetzelfde te zien als anderen. Of minstens wat ik zag niet luidop te zeggen.
Om wél hetzelfde te voelen als anderen. Of minstens wat ik voelde goed weg te stoppen.
Om wél dezelfde interesses te hebben als anderen. Of minstens te doen alsof.

Jarenlang heb ik dit gedaan.

En oh ja, ik was er heel erg goed in geworden.
Meesterlijk goed zelfs.

Maar man, wat wrong het.
Het deed pijn. Elke dag een beetje meer.
Pijn om mezelf zo te verloochenen.
Pijn om mijn talenten zo de kop in te drukken.
Pijn om telkens weer in te gaan tegen oprecht zijn met mezelf en anderen. Een waarde waar ik zoveel belang aan hecht.

Maar hé.
Ik was het zo gewoon.
En had geen flauw idee hoe ik het anders moest doen.
En tenslotte: ik was ook echt wel raar. Daar kon ik toch niets aan veranderen?

Dus deed ik verder.

Tot de dag waarop ik naar mijn kinderen keek.

En zag wat ik zelf al die jaren heb ondergaan.

Ik zag dat zij zich raar voelden.
Ik zag dat zij zich anders voelden.
Ik zag dat zij zich begonnen aan te passen.
Om toch maar in het rijtje te passen.

Mijn hart brak.
En riep zo hard het kon NEE. Dit mag niet gebeuren.

Ze zijn zo mooi.
Ze zijn zo anders.
Ze zijn zo uniek.
Ze hebben zo’n unieke talenten.

En daar waar ik de kracht voor mezelf niet leek te vinden, 
vond de moeder in mij deze wel. 
Want ik kon niet toestaan dat mijn kinderen dezelfde pijn moesten voelen als ik.
Dat nooit.

Dus ging ik de confrontatie aan.
Met mezelf.
En niemand anders.

Met alle overtuigingen die ik in mijn hoofd had gestopt.
Al die jaren lang.

Ik ontdekte dat mijn kinderen hoogbegaafd zijn en letterlijk anders denken dan anderen.

En ik keek in de spiegel.
En ontdekte datgene wat ik eigenlijk altijd al wist.
Dat ik zelf ook hoogbegaafd ben en letterlijk anders denk dan anderen.
En met vallen en opstaan leerde ik dit accepteren.

Daar waar anders zijn een heel deel van mijn leven als een last op mijn schouders heeft gelegen,
gebruik ik het nu als mijn podium en mijn krachtbron om mijn levensdoel te leven.

Daar waar het feit dat ik anders ben jarenlang ervoor gezorgd heeft dat ik mezelf niet graag zag,
is het nu een onuitputtelijke bron geworden van liefde voor mezelf. 

Wil jij ook leren om jezelf graag te zien? Dan nodig ik je met open armen uit om deel te nemen aan de gratis Hou van jezelf-challenge! 7 dagen lang krijg jij mailtjes met inspiratie, prikkelende vragen om stil te staan bij jezelf en uitdagingen om je te helpen om je comfortzone te vergroten.

En ja, helemaal gratis, omdat ik het ZO belangrijk vind dat mensen leren om zichzelf onvoorwaardelijk graag te zien. Want ik ben er echt van overtuigd dat we hierdoor samen aan een mooiere wereld bouwen.

(Nam je al deel aan de Hou van jezelf-challenge of las je het e-book? Twijfel dan zeker niet om je toch nog in te schrijven want deze challenge is helemaal vernieuwd!)

Inschrijven doe je via deze link:
https://livingit.be/gratis/hou-van-jezelf-challenge.html

Nee zeggen

Nee zeggen.

Het is zo verdomd moeilijk.

Tenminste, als je een people pleaser bent zoals ik.

Of tenminste, zo was ik vroeger.

Nee. Een supereenvoudig woordje.

3 letters.

1 lettergreep.

En toch kreeg ik het vroeger vaak niet over mijn lippen.

Herkenbaar?

Lees dan zeker verder, want misschien herken je dan ook onderstaande situaties.

  • Je dagen vliegen voorbij en je bent constant in de weer voor anderen. Het start ’s ochtends als je opstaat met de zorg voor je partner en je gezin. Snel ook zorgen dat je er zelf wat deftig voorkomt en in die 2 minuten waarin je snel je koffie drinkt, kan je nog dat ene mailtje sturen waar je deze nacht aan dacht. 
    Op het werk staan je collega’s, zoals gewoonlijk, klaar met allerhande vragen (of puilt je mailbox uit). Hetgeen je eigenlijk gepland had om te doen, komt er niet van. ‘Dat zal ik dan deze avond als de kinderen in bed liggen wel doen’. Eigenlijk heb je daar helemaal geen zin in, maar je hebt geen keuze want je deadline komt eraan en je hebt het al zo vaak opgeschoven doordat er andere dingen tussenkwamen.
    Na de gewoonlijke avondspits (met een taxishift erbij als je kinderen hebt), werk je je taak af (hoewel je eigenlijk doodmoe bent). En uiteraard beantwoord je ook nog dat mailtje met die dringende vraag van je baas. Uiteindelijk plof je, redelijk uitgeput in je zetel. Nu is het écht tijd voor ontspanning. Je zet je favoriete serie op, verstand op nul. Tot je telefoon begint te piepen. Een what’s appje van je vriendin. Ze heeft een vreselijke dag achter de rug en wil haar verhaal kwijt. Eigenlijk heb je hier helemaal de energie niet voor, maar je bent al aan het antwoorden. Je serie, die zal voor een volgende keer zijn…
  • Tijd om nog eens af te spreken met een vriend of vriendin. Jullie nemen allebei jullie agenda erbij en het wordt al snel duidelijk dat het niet gemakkelijk wordt om een momentje te vinden waarop jullie allebei vrij zijn. Automatisch begin je te schuiven in je agenda. ‘Dit momentje had ik voor mezelf voorzien, maar dat kan ik misschien wel verzetten.’ Of ‘hier kan ik wel vragen om deze afspraak te verplaatsen’. Door de aanpassingen die jij maakt, kunnen jullie uiteindelijk een moment vastleggen. Achteraf blijft het een beetje knagen, want eigenlijk vind je het niet zo fijn dat je je planning hebt aangepast. Maar ach, je wil ook wel echt die vriend of vriendin zien en anders was het er nooit van gekomen.
    Het is de vooravond van jullie afspraak. Een smsje van je vriend/in: ‘Sorry, ik haal het toch niet morgen, kunnen we een andere moment afspreken?’
    De teleurstelling komt bij je naar boven. Jij hebt je afspraak verplaatst en je aangepast, en nu blijkt het voor niets te zijn. Je wordt kwaad.
    Maar je antwoordt: ‘ok, geen probleem. Zeg maar wanneer het je past….’

  • Je weet dat er eigenlijk van je geprofiteerd wordt. Je weet dat ze jou iets vragen omdat ze gewoon zijn dat jij toch ja zegt. Je weet dat er daarbij zelden tot geen rekening gehouden wordt met jouw behoeften. Maar je zwijgt. Je zegt ja en doet wat ze vragen. Want zo ben je het gewoon. En ach, je hebt ook geen zin in gedoe, het gaat allemaal gewoon vlotter als je snel even doet wat ze je vragen.
    Tot dat ene moment, waarop de druppel valt die jouw emmer doet overlopen. Die ene vraag die er teveel aan is. Je ontploft en reageert heel boos en emotioneel. De mensen schrikken, en vragen zich af wat er met je gebeurd is. Ze begrijpen niet waarom je zo reageert, het was toch maar een vraag, waar maak je je zo druk om? Ze vinden dat je je aanstelt. Jij voelt je helemaal onbegrepen en vergeten. En blijft met deze gevoelens zitten.

  • Vandaag heb je beslist écht aan jezelf te denken. Je voelt dat het nodig is. Niets of niemand zal vandaag dwarsbomen wat jij echt nodig hebt en wil. ‘Nee’ zal jouw favoriete woord zijn vandaag. Je begint vol moed alvast in je hoofd te oefenen ‘Nee, sorry, dat zal niet lukken.’ ‘Nee, sorry, je kan het misschien eens aan ….vragen.’ ‘Nee, sorry, een andere keer misschien’. 
    De eerste situatie dient zich aan en je komt je belofte aan jezelf na en zegt ‘Nee, sorry, dat kan ik niet voor je doen.’ Je voelt een gevoel van trots en opluchting. Het is je gelukt!
    Ondertussen trekt het gezicht van de persoon tegen wie je dit gezegd hebt, wit weg. Je ziet onbegrip, boosheid, teleurstelling…
    Een vlaag van schuldgevoel steekt de kop op en er klinkt 1 zin door je hoofd: ‘Zie je wel, nu ben je egoïstisch geworden.’
    De impact van het schuldgevoel spoelt het trotse gevoel met 1 golf weg. Je neemt je voor geen nee meer te zeggen, het laatste wat je wil is immers een egoïst worden…

Dit zijn 4 situaties die ikzelf meerdere keren in mijn leven heb meegemaakt. 
En tegelijkertijd zie ik veel mensen rondom mij in gelijkaardige situaties verzeild geraken.
En dit heeft vaak een gigantische impact op het leven en het welzijn van mensen. Net zoals dat bij mij het geval was.

Ik voelde me onbegrepen, vergeten, eenzaam.
Ik overschreed systematisch mijn eigen grenzen en stond niet stil bij mijn behoeften.
Mijn extreme focus op anderen deed me mezelf helemaal vergeten. 
Waardoor er uiteindelijk niets meer van me overschoot.

People pleasen schaadt je gezondheid en je welzijn.
En hoewel je jezelf graag wijsmaakt dat dit niet zo is, is people pleasen ook schadelijk voor de mensen rondom je.

Niet voor de opportunisten. Maar ik denk niet dat je dat heel erg vindt.
Maar wel voor de mensen om wie jij geeft. 
Want voor hen kan je pas écht zorgen als je eerst voor jezelf zorgt.
Zij verdienen de allerbeste versie van jou. En da’s de versie waarin jij gelukkig bent, zorg draagt voor jezelf en tegemoet komt aan jouw behoeften.

En nee, dan word je geen egoïst. Maar wel een zorgzaam persoon. Die houdt van zichzelf en van anderen.

Heb jij er genoeg van om een people pleaser te zijn?
Wil jij écht leren houden van en zorgen voor jezelf zodat je ook écht kan zorgen voor de mensen van wie je houdt?

Schrijf je dan in voor de gratis ‘Hou van jezelf’-challenge. 7 dagen lang krijg jij mailtjes met inspiratie, prikkelende vragen om stil te staan bij jezelf en uitdagingen om je te helpen om je comfortzone te vergroten.


En ja, helemaal gratis, omdat ik het ZO belangrijk vind dat mensen leren om zichzelf onvoorwaardelijk graag te zien. Want ik ben er echt van overtuigd dat we hierdoor samen aan een mooiere wereld bouwen.

(Nam je al deel aan de Hou van jezelf-challenge of las je het e-book? Twijfel dan zeker niet om je toch nog in te schrijven want deze challenge is helemaal vernieuwd!)

Inschrijven doe je via deze link:
https://livingit.be/gratis/hou-van-jezelf-challenge.htmlhttps://livingit.be/gratis/hou-van-jezelf-challenge.html

3 stappen om je comfortzone te vergroten

In de blog ‘Leef jij vanuit oude pijnen?’ vertelde ik je over hoe de oude pijnen uit ons verleden, vaak zonder dat we er ons bewust van zijn, ons leven blijven bepalen. In deze blog vertel ik je hoe je kan loskomen van deze oude pijnen en je comfortzone kan vergroten.

Het is dus zo dat de realiteit die jij als kind hebt gekend, vaak bepaald wat jouw comfortzone is. Zelfs al was de realiteit een onveilige of onaangename situatie, je blijft er vaak onbewust naar terugkeren.

Denk maar aan het trieste fenomeen waarbij mensen die als kind te maken krijgen met geweld als volwassene ook vaak in gewelddadige relaties terecht komen. Dit is wat ze gewoon zijn, dit is hun comfortzone, hoe wrang het ook mag klinken.

Er zijn natuurlijk ookminder extreme voorbeelden: als je bv. als kind weining erkenning en waardering kreeg, dan kan het zijn dat situaties waarin je die erkenning wel krijgt, buiten jouw comfortzone vallen. Met als gevolg dat je bv. Moeilijk om kan met het krijgen van complimentjes of de neiging hebt om datgene waar je goed in bent, te minimaliseren.

Het is dus echt belangrijk om te leren hoe jij je comfortzone kan vergroten als je je leven niet wil laten bepalen door je oude pijnen.

Ik geef je dan ook graag 3 stappen die jij kan ondernemen om je comfortzone te vergroten:

STAP 1: Bewustworden van je geautomatiseerde gedachten- en gedragspatronen

Vooraleer je je comfortzone kan uitbreiden, is het natuurlijk belangrijk om goed te weten hoe je huidige comfortzone eruit ziet.
Wat zijn jouw geautomatiseerde gedrags- en gedachtenpatronen die je tegenhouden om het leven te leiden waar jij van droomt? Waar en hoe saboteer jij je eigen geluk zonder dat je het beseft?
Misschien heb jij wel de neiging om je voor alles wat er maar fout loopt schuldig te voelen. Of misschien denk je dat jij pas graag gezien wordt als je altijd ja zegt tegen anderen en daardoor je eigen behoeften negeert. Of ben jij eerder iemand die zichzelf pas voldoening gunt als alles perfect in orde is, waardoor de voldoening vaak niet komt of je jezelf eerst tot het uiterste moet dwingen?
Allemaal voorbeelden van zelfsabotage die frequent voorkomen en waar we ons vaak niet bewust van zijn.
Eens je zicht hebt op hoe die patronen er voor jou uitzien, zet je al een hele cruciale stap. Want niet alleen weet je zo waar je kan aan werken om verandering te realiseren, bovendien verliezen deze patronen al een deel van hun kracht door zichtbaar te worden, omdat je beseft dat het helemaal niet klopt. Want je WEET dat je niett voor alles de verantwoordelijkheid draagt en je je dus ook niet voor alles schuldig hoeft te voelen. Of je WEET dat je ook liefde waard bent als je eens voor jezelf kiest.
Tenslotte wordt door deze bewustwording vaak ook duidelijk hoe hard deze patronen je leven beïnvloeden. En dat is vaak niet leuk om in te zien, maar net deze confrontatie maakt kracht en moed vrij om er écht iets aan te veranderen.

STAP 2: Erkennen van je oude pijn

Die kracht en moed kan je gebruiken voor stap 2: het erkennen van je oude pijn. Want eens je je saboterende patronen hebt ontdekt, is het belangrijk om ook de oude pijn die aan de basis ligt, te erkennen. Door inzicht te verwerven in de oorzaak van deze pijn en jezelf erkenning te geven voor het feit dat dit terecht pijn doet, geef je jezelf ruimte om deze oude pijn los te laten. En meestal wil dit niet  zeggen dat je diepgaand moet gaan graven in je verleden en alles haarfijn moet begrijpen. Het gaat meer om het toelaten van datgene wat je eigenlijk al weet en ruimte geven aan de emoties die hiermee gepaard gaan en vaak lange tijd onderdrukt werden. Dit is geen eenvoudige stap, omdat we net al heel lang die pijn proberen weg te duwen. Maar het resultaat is vaak een erg bevrijdend gevoel dat gepaard gaat met ruimte en daadkracht om jezelf eindelijk datgene te gunnen wat je echt nodig hebt. En dit komt weer erg goed van pas bij de 3de stap.

STAP 3: Tijd voor actie

Nu je je saboterende patronen kent en afscheid hebt genomen van de oude pijn die hiervan aan de basis ligt, is het belangrijk om op zoek te gaan naar nieuwe gedrags- en gedachtenpatronen die je wél dienen. Je gaat hierbij letterlijk stoppen met datgene te doen wat je al jaren gewoon bent en jezelf nieuw gedrag aanleren.
Ben je bv. gewoon om altijd ja te zeggen als iemand je hulp vraagt ok al negeer je daarmee je eigen behoeften, dan ga je stap voor stap leren om nee te zegen. Ben je iemand die nooit hulp vraagt door de beperkende overtuiging dat hulp vragen een teken van zwakte is, dan ga je stap voor stap leren om hulp te vragen.
En dit gaat niet vanzelf, je zal jezelf echt moeten forceren om in te gaan tegen je oude gewoontes. Want zelfs al zet je mini-stapjes, het zal je helpen naar de verandering die je verlangt. Volhouden is veel belangrijker dan hoe groot je stappen uit je comfortzone zijn. Want als je consequent mini-stapjes blijft zetten, zal je nieuw gedrag aanleren en zal je comfortzone uiteindelijk uitbreiden.

Zo, dit zijn de 3 cruciale stappen om je comfortzone te vergroten en niet langer je leven te laten bepalen door oude pijnen.
Je zal zelf misschien ook al bedacht hebben dat dit geen 3 stappen zijn die je even in een handomdraai afwerkt. Het vergt wel degelijk tijd, inspanning en moed om dit te doen. Anderzijds is het wel zo dat je niet tot het einde van de rit hoeft te wachten voor je resultaat ziet. Het is een investering in jezelf die heel snel loont!

Heb jij genoeg van het feit dat jouw leven bepaald wordt door oude pijn en wil je jezelf niet langer saboteren? Ben je klaar om jouw comfortzone te vergroten en je leven vorm te geven zoals jij het wil? Neem dan vandaag jouw eerste actie! Mail me via kim@livingit.be voor een gratis en vrijblijvend take-off gesprek waarin ik samen met jou op zoek ga naar wat jij hiervoor nodig hebt.
En niet vergeten dat het een goed teken is als je dit spannend vindt, want dat wil zeggen dat je uit je comfortzone stapt, and that’s the place where magic happens!!

Leef jij vanuit oude pijnen?

Wist je dat bij veel mensen een groot deel van hoe ze in het leven staan en de keuzes die ze maken bepaald wordt door overtuigingen die ze zich eigen gemaakt hebben in hun kindertijd?
Als kind worden we geboren met een oprecht vertrouwen in de wereld en geloven we dat datgene wat we horen en ervaren in onze omgeving de waarheid is. Al snel internaliseren we de overtuigingen en meningen van onze omgeving waardoor het onze eigen waarheden worden.

En daar is niets mis mee als die waarheden ons van dienst zijn en ons helpen om een gelukkig en voldaan leven te leiden. Maar jammer genoeg internaliseren we vaak ook een heleboel beperkende overtuigingen tijdens onze kindertijd. Overtuigingen die ons niet helpen om het leven te leiden waar we van dromen. Denk maar aan overtuigingen zoals ‘ik ben niet goed genoeg’, ‘ik ben niet veel waard’, ‘bij mij mislukt alles’, ‘ik ben lelijk’,…
Deze overtuigingen zijn vaak het gevolg van situaties in het verleden waarin we gekwetst werden en waarin we ons onveilig voelden.  Wanneer we als kind geconfronteerd worden met onveilige situaties, zal ons brein automatisch op zoek gaan naar copingsmechanismen: manieren om met de onveilige situatie om te gaan. Zo ontstaan beperkende overtuigingen en bijhorend automatisch copingsgedrag.

Een voorbeeld:

Een kind dat geconfronteerd wordt met een gebrek aan liefde van een ouder, ervaart dit als een zeer onveilige situatie. Het brein zal op zoek gaan naar een verklaring voor de situatie, zoals de overtuiging van het kind dat het niet waard is om graag gezien te worden. Raar maar waar biedt deze overtuiging een (fake) veiligheid aan het kind, want op deze manier heeft het een oorzaak voor de onveilige situatie gevonden en kan het op zoek gaan naar manieren om hiermee om te gaan. Zo ontstaat copingsgedrag, en dit kan bv. zijn door extreem zijn best te gaan doen om zo toch waardevol te zijn (de basis van people pleasen).

Hoe onveiliger je ervaringen als kind, hoe sterker de beperkende overtuigingen en het bijhorende copingsgedrag ingeprent worden in je hersenen.

En hoe meer je als volwassene beïnvloed zal worden door je oude pijnen. Want deze verbindingen in je hersenen blijven aanwezig en blijven je denken en doen bepalen zolang je er niet actief mee aan de slag gaat.
Met als gevolg dat het kan zijn dat jouw leven zonder dat je het goed beseft bepaald wordt door jouw oude pijn uit je kindertijd, ook al heb je die situatie misschien helemaal achter je gelaten en hard gewerkt om jouw leven op jouw manier vorm te geven. 

De waarheid die jij als kind gekend hebt, en de pijn die ermee gepaard gaat, is jouw comfortzone. Dit is wat jij gewend bent, waar je vertrouwd mee bent, en waar je automatisch, zonder het te beseffen, terug naar op zoek gaat.

En het is natuurlijk erg vervelend als je comfortzone een situatie is waarin jij je onveilig en gekwetst voelt en je daardoor onbewust blijft terugkeren naar deze onveilige situatie…

Het verklaart waarom je soms het gevoel kan hebben dat je cirkeltjes draait in het leven en nooit echt komt op het punt waar jij je echt voldaan en gelukkig voelt. Hoe hard je ook je best doet.

Het goede nieuws is dat dit niet zo hoeft te blijven.

Jij kan afscheid nemen van je oude pijnen en de bijhorende overtuigingen en daardoor jouw eigen keuzes maken, gebaseerd op wat jij écht wil.

En jij kan uit jouw comfortzone komen en nieuwe gewoontes aanleren die je wél dienen en je helpen om het leven te leiden waar jij van droomt.

Hoe je dit doet, vertel ik je in een volgende blog.

Heb je door het lezen van deze blog ingezien dat jouw leven beïnvloed wordt door je oude pijn en wil je hiermee aan de slag? Neem dan zeker contact met me op voor een gratis en vrijblijvend take-off gesprek waarin ik samen met jou op zoek ga naar wat jij hiervoor nodig hebt.